[Κραυγές και ψίθυροι] Tο ξανθό το σκανδιναβικό

Δεν νομίζω ότι ουδέποτε και πουθενά στον κόσμο η σύλληψη, έναν χρόνο μετά την απόδρασή του, όχι ενός «απλού» τρομοκράτη αλλά του ηγετικού στελέχους μιας οργάνωσης που έδρασε επί είκοσι επτά χρόνια, θα προκαλούσε τη θυμηδία που προκάλεσε η σύλληψη του Χριστόφορου Ξηρού. Βέβαια, την αφορμή την έδωσε η εμφάνισή του με τα μακριά, κίτρινα και σαν βαμμένα με λαδομπαγιά μαλλιά του που σε συνδυασμό με το μαύρο μούσι συνέθεταν μια εικόνα, βγαλμένη από την πιο καλτ αισθητική του Δελφινάριου και των αναψυκτηρίων της δεκαετίας του 1980. Ηταν εξάλλου και η συγκυρία. Η είδηση μάς βρήκε χαλαρούς, με τα leftovers του πρωτοχρονιάτικου γεύματος ακόμη στον ουρανίσκο και μας έδωσε το άλλοθι να ξεδιπλώσουμε το επιθεωρησιακό μας χιούμορ, τη μεγαλύτερη ίσως εθνική μας αρετή. Βάζω στοίχημα ότι τις Απόκριες θα κυκλοφορήσουν μουτσούνες του Ξηρού με τα βαμμένα κίτρινα μαλλιά και αξεσουάρ ποδήλατο, αναρωτιέμαι όμως αν είναι μόνο αυτό που ξύπνησε τον επιθεωρησιογράφο μέσα μας.

Το χιούμορ είναι και μια μορφή άμυνας. Απέναντι σε τι αμυνόμαστε όμως τρολάροντας τον Ξηρό; Προσωπική μου άποψη, απέναντι στην αποδόμηση του δέους. Εχοντας ζήσει επί τόσα χρόνια με το ανεξερεύνητον της υποτιθέμενης πανίσχυρης ελληνικής τρομοκρατίας και βλέποντας να αυτοαποδομούνται μετά τη σύλληψή τους τα στελέχη της, διαπιστώνουμε ότι, τελικά, μάλλον έχουν δίκιο όσοι λένε ότι η κάθε χώρα έχει την τρομοκρατία που της αξίζει. Και αυτό, για εντελώς υπαρξιακούς λόγους, μπορεί και να μη μας αρέσει καθόλου.