[Γεωπολιτικά] Σε δίνη αδυσώπητων εξελίξεων

Την ώρα που η Ελλάδα εμβυθίζεται ολοένα σε κατάσταση παθογενούς πλέον εσωστρέφειας (διεπόμενης δυστυχώς και από ιοβόλα διχαστικά σύνδρομα), στην όμορη γεωγραφία συντελούνται καθ’ όλα κρίσιμες στρατηγικές διαμορφώσεις. Που σε μείζονα βαθμό θα αποβούν ευθέως προσδιοριστικές για το «επέκεινα» του εθνικού γίγνεσθαι.

Και βεβαίως με κανέναν τρόπο και για κανέναν λόγο δεν τίθεται θέμα να αμφισβητηθούν δρομολογημένες δημοκρατικές διαδικασίες. Τίθεται όμως θέμα και αυτές και το τελικό τους παράγωγο να λειτουργήσουν (τουλάχιστο σε επίπεδο εθνικής πολιτικής) πάνω σε βάση απολύτως υπεύθυνης διακομματικής συλλογικότητος.

Είναι σαφές ότι στην ευρύτερη περιοχή – όπου ο ελληνικός ρόλος έπρεπε να είναι καθ’ όλα πρωταγωνιστικός – σοβούν (και κλιμακώνονται) αδυσώπητες συγκρουσιακές διεργασίες:

1. Μεταξύ των δύο μεγάλων δυνάμεων, ΗΠΑ και Ρωσίας, όσον αφορά τη διασφάλιση και ανάταξη των επιρροών στη μεσογειακή λεκάνη και ειδικότερα στην ανατολική εκδοχή της. Η οποία και μας διαλαμβάνει. Ελλάδα δηλαδή και Κύπρο μαζί, ως τους δύο κρατικούς πυλώνες του Ελληνισμού. Με την Ουάσιγκτον να επανακάμπτει με νέο και άδηλο στρατηγικό δόγμα: α) Σταθεροποιήσεως των παραδοσιακών ερεισμάτων της. β) Προεκτάσεως της επιρροής της προς τις ευρασιατικές παρυφές. γ) Ελέγχου των ενεργειακών αποθεμάτων που αναδύονται.

2. Μεταξύ των ισχυρών περιφερειακών παικτών, Τουρκίας και Ισραήλ. Που ανταγωνίζονται για τη διασφάλιση της τοποτηρητείας των μεγάλων δυτικών συμφερόντων. Με την Αγκυρα σε αυτήν τη φάση: α) Να θεωρεί εαυτήν ηγέτιδα του ευρέως μουσουλμανικού τόξου. β) Να επιχειρεί αναγεωγράφηση θαλασσίων ζωνών και εισδοχή στο νέο ενεργειακό τοπίο. Και ως μερισματούχος. Με στρατηγική αιχμή, το κατοχικό προγεφύρωμα. Και ως βασικός συνδιαχειριστής σε ό,τι αφορά την παροχέτευση των υδρογονανθράκων προς Δυσμάς. Αυτό σημαίνει ότι θα επιχειρήσει στοχευμένες ενέργειες. Και θα επιδιώξει δημιουργία τετελεσμένων, στον βαθμό που δεν θα υπάρξουν επαρκείς ανασχέσεις. Γι’ αυτό εξάλλου και κρατά σε ετοιμότητα στα κατεχόμενα το σεισμογραφικό της και τα συνοδευτικά πολεμικά που σουλατσάρουν έξω από το λιμάνι της Αμμοχώστου. Με το Καστελλόριζο έναν από τους επόμενους προορισμούς. Σε μια επίδειξη ισχύος, με μηνύματα ακόμη και προς τους Αιγυπτίους. Τα όρια της θαλάσσιας ζώνης των οποίων εφάπτονται προς τις παρυφές των ελληνικών. Και εκεί ακριβώς θα είναι το επόμενο βήμα της Τουρκίας. Αρα και η νέα εστία εντάσεων. Λαμβάνοντας υπόψη και όσα (μόλις προ δέκα ημερών) ο επικεφαλής του τουρκικού στόλου εδήλωσε, με προφανή αλαζονεία και κυρίως ιταμότητα. Προδικάζοντας έως και πειρατική παρέμβαση.

Πέραν αυτών, υπάρχει σε εξέλιξη: ενεργοποιημένη ρωσική πρόθεση δημιουργίας προϋποθέσεων ενισχυμένης ναυτικής παρουσίας στη Μεσόγειο. Κάτι που ήδη κινεί τα αμερικανικά αντανακλαστικά. Οπως εξάλλου συνάγεται από προτροπές εγκύρων think tanks της Ουάσιγκτον, που: α) Προβάλλουν την ανάγκη ανασυστάσεως του Εκτου Στόλου, με διαφάλιση νέων επιχειρησιακών κέντρων. Ακόμη και στην Κύπρο. β) Εντάσεως των παρεμβάσεων, για επανάζευξη του διδύμου Ισραήλ – Τουρκίας, ως δυναμικού σταθεροποιητικού άξονα. Με μόνο εμπόδιο τον ίδιο τον τούρκο πρόεδρο.

Και ως απρόβλεπτο. Και ως επικινδύνως αλαζόνα, καθόλου αξιόπιστο.

Αυτά και οι συνάφειες όσων συναρτώνται προς τα πρόδηλά τους παράγωγα θα έπρεπε  να επικυριαρχούν στους ελληνικούς προβληματισμούς. Γιατί όπως και αν μετεξελιχθούν, και κυρίως όσα θα αναπαραχθούν από τις τροπές τους, δεν θα είναι αναστρέψιμα.

Ο Ανθος Λυκαύγης είναι δημοσιογράφος – πολιτικός αναλυτής