[Εναλλακτικά] Το face control της φτώχειας

Τις προάλλες, μια φωτογραφία των «ΝΕΩΝ» και της ιντερνετικής στήλης του συναδέλφου Γκιόκα σάρωσε στο Διαδίκτυο. Μετά την ολοκλήρωση της ψηφοφορίας στη Βουλή για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, η βουλευτής του ΚΚΕ Ελένη Γερασιμίδου «συνελήφθη» από τον φακό να περιμένει σε στάση λεωφορείου για να επιστρέψει σπίτι της. Ολο το φάσμα του πολιτικού άξονα υποκλίθηκε στην ταπεινότητά της και από τις παρυφές της Λαϊκής Δεξιάς μέχρι τα υψίπεδα της Ακρας Αριστεράς μια ιαχή ακούστηκε συντονισμένα: «Τέτοιους πολιτικούς θέλουμε!». Αν ο αντιπολιτικός λαϊκισμός συνοψίζεται στη μούντζα του μέσου ταξιτζή στη Βουλή, η άλλη πλευρά του είναι η «ηθική» ράβδος που κρατά ο μέσος «ρεαλιστής» και με αυτή εγκαλεί τον εκλεγμένο βουλευτή για το Ε9 του. Αν η κρίση μάς έκανε πιο φτωχούς, μας έκανε και δέσμιους ενός «προτεσταντισμού» που εξετάζει τα πάντα καχύποπτα και επιτίθεται μανιασμένα σε οτιδήποτε θυμίζει μια κάποια ευμάρεια των προηγούμενων δεκαετιών. Ταυτόχρονα όλα αυτά βέβαια και με την υπόγεια προσδοκία των περισσοτέρων – εδώ έχει επενδύσει κι ένα κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ – πως θα επιστρέψουμε τουλάχιστον στην αγοραστική δυναμική προ του 2009.

Οχι, η Γερασιμίδου δεν φταίει που μπήκε στο κάδρο των νέων «ιεροεξεταστών των Ε9». Είναι γνωστό εξάλλου πως οι βουλευτές του ΚΚΕ – και πολλοί του ΣΥΡΙΖΑ – δεν χρησιμοποιούν τα βουλευτικά τους προνόμια. Με την ίδια ευκολία, εξάλλου, οι κήρυκες της «ταπεινής ζωής» έχουν κατά καιρούς σταυρώσει την κόρη τής Παπαρήγα που φοίτησε σε κολέγιο ή την Κανέλλη που μένει στην Εκάλη. Μα και την εβδομάδα που μας πέρασε, η φωτογραφία της κόρης στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ από κοσμοπολίτικο χειμερινό θέρετρο πυροδότησε τον θυμό του «ηθικού στρατού». Ας μη γελιόμαστε: Ο νέος λαϊκισμός που τροφοδοτήθηκε από μερίδα των Αγανακτισμένων του Συντάγματος, από μερίδα πολιτικών αλλά και από Το Ποτάμι δεν είναι μια νέα ηθική στάση που συνάδει με τον Διαφωτισμό και τις μεταρρυθμίσεις. Είναι ένα βαθύ σύμπτωμα κοινωνίας που της φορτώθηκε μια συλλογική ενοχή για τον πρότερο βίο της -λες και πριν ζούσαμε όλοι με τον ίδιο τρόπο. Είναι αυτό που συνοψίζει ο στίχος του Γιάννη Αγγελάκα: «Η φτώχεια είναι πιο φρόνιμη αν νιώθει ότι φταίει». Και που πια περνάει από face control το πορτοφόλι των εκπροσώπων της.