[Διαστάσεις] Δεκατρείς μήνες μετά

Το βράδυ της 9ης Δεκεμβρίου 2013 είχε δημιουργηθεί έμφραγμα στο κέντρο της Αθήνας. Το Ακροπόλ ήταν κατάμεστο, οι διοργανωτές ανησυχούσαν για την ευστάθεια του κτιρίου, ενώ η Ιπποκράτους είχε κλείσει καθώς πάνω από 1.200 άνθρωποι συνωστίζονταν έξω από το θέατρο για να παρακολουθήσουν τις ομιλίες. Ο ενθουσιασμός που επικρατούσε ήταν πρωτόγνωρος για πολιτική εκδήλωση, σημείωναν τα ρεπορτάζ εκείνης της ημέρας. «Ενωθείτε και θα πετύχετε» είπε ο τότε πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς στο βιντεοσκοπημένο μήνυμά του, με το οποίο άρχισε η εκδήλωση. «Δεν πρόκειται για γάμο, δεν πρόκειται για σύμφωνο συμβίωσης, πρόκειται για μια καινούργια κατάσταση, για μια καινούργια Ελλάδα» βεβαίωσε ο Γρηγόρης Ψαριανός στον χαιρετισμό του. «Ανάμεσα στα κόμματα και τους πελάτες, υπάρχουν οι πολίτες» τόνισε ο Γιάννης Βούλγαρης, κλείνοντας την κεντρική του ομιλία. «Μόνο η κοινωνική δυναμική από τα κάτω θα επισπεύσει τις αποφάσεις των ηγεσιών και θα φτιάξει το καινούργιο. Εμείς σήμερα ήμασταν εδώ γι’ αυτό. Και ήρθαμε για να μείνουμε».

Ηταν η πρώτη ανοιχτή εκδήλωση της Κεντροαριστεράς, με πρωτοβουλία της λεγόμενης «κίνησης των 58». Και ο ενθουσιασμός ήταν δικαιολογημένος: οι δημοσκοπήσεις έδειχναν ότι μεγάλο ποσοστό ψηφοφόρων (από 46% έως 68%) έβλεπε θετικά την ενότητα της Κεντροαριστεράς, ενώ τέσσερις στους δέκα ψηφοφόρους δήλωναν ότι θα ψήφιζαν αυτό τον ενιαίο φορέα και στις εθνικές εκλογές. Αλλά η πρόβλεψη του Βούλγαρη διαψεύστηκε. Για λόγους που έχουν αναλυθεί επαρκώς, η επίθεση ενότητας άντεξε δυόμισι μήνες. Και ύστερα άρχισε το σπορ στο οποίο η Αριστερά ήταν πάντα πρωταθλήτρια: οι καβγάδες, οι ειρωνείες, οι αρχηγισμοί, οι αλληλοκατηγορίες.

Δεκατρείς μήνες μετά το Ακροπόλ, ο χώρος τον οποίο προσπάθησαν να ενώσουν οι 58 είναι πιο διασπασμένος από ποτέ. Η ίδρυση κόμματος από τον Γιώργο Παπανδρέου ολοκληρώνει μια αυτοκαταστροφική διαδικασία, όπου πολλοί από τους πρωταγωνιστές της κινδυνεύουν να φτάσουν στα όρια του εξευτελισμού. Ολοι θεωρούν ότι τους χρωστά η Ιστορία, όλοι θέλουν να σώσουν τη χώρα και όλοι είναι βέβαιοι πως εκείνοι, και μόνο εκείνοι, είναι οι καταλληλότεροι για την αποστολή αυτή. Εκπληκτο, και σκορπισμένο στους τέσσερις πολιτικούς ανέμους, εκείνο το 40% που θα ψήφιζε την Κεντροαριστερά παρακολουθεί την αποσύνθεσή της.

Υπάρχουν βέβαια ελαφρυντικά. Οι 58 ήταν ερασιτέχνες, με τον πρώτο ελιγμό του Βενιζέλου κατέρρευσαν. Η ίδρυση του Ποταμιού προκάλεσε νέο ανακάτεμα της τράπουλας, που στην πραγματικότητα δεν έχει τελειώσει ακόμη. Και η διαφαινόμενη ανάγκη της ελληνικής κοινωνίας για ριζοσπαστικές λύσεις ύστερα από τόσα χρόνια λιτότητας φέρνει εκ των πραγμάτων την Κεντροαριστερά σε ρόλο κομπάρσου, όχι πρωταγωνιστή. Η μεγαλύτερη ειρωνεία είναι αυτό που έγραφε χθες η ανταποκρίτρια των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» στην Αθήνα: ότι το κόμμα του ΓΑΠ μπορεί να αφαιρέσει ένα κρίσιμο ποσοστό από τον ΣΥΡΙΖΑ, δίνοντας τη νίκη στον Σαμαρά.

«Πρέπει να προλάβουμε ώστε το νέο να μη γεννηθεί γερασμένο» είχε πει ο Βούλγαρης στο Ακροπόλ. Δεν πρόλαβαν. Και όλα δείχνουν ότι θα συμβεί ακριβώς αυτό: το νέο θα γεννηθεί γερασμένο.