[Στην ανάπαυλα] Οραμα με ονοματεπώνυμο

Πρώτη δημοτικού και

– Σταμάτης Φασουλής.

– Παρών.

Ε, ήταν όνομα αυτό τώρα; Θα μου πεις, δεν το ‘ξερες; Το ‘ξερα. Από μέσα μου. Αλλο να το ακούς. Α πα πα πα. Εγώ είχα ονειρευτεί άλλα πράγματα για μένα.

Φίλος του πατέρα μου ο κύριος Σκορδίλης, είχε ένα παιχνιδάδικο απέναντι από τον ηλεκτρικό στον Πειραιά και δυο αγόρια στην ηλικία μου, το ένα το λέγανε «Ντόρη».

Αυτό είναι όνομα. Κάνει έναν θόρυβο, μια φασαρία κι όπως έλεγε κι η θεία Μαριγώ έχει ένα «επιβάλλον».

Ενώ το δικό μου, το «Σταμάτης», το λες κι είναι σαν να πατάς φρένο.

Πάω αμέσως στον πατέρα μου.

– Μπαμπά, Ντόρη θέλω να με φωνάζετε.

– Αλογο είσαι, παιδί μου; Δεν είμαστε καλά μου φαίνεται. Τόσο ωραίο του παππού σου τ’ όνομα. Σταμάτης.

Ουδόλως με έπεισε ο πατήρ.

Ηθελα όμως κι ένα επώνυμο κάπως πιο…  γιατί όσο να ‘ναι το Φασουλής μπορεί να είχε κάτι μέσα του από το εθνικό φαγητό του Ελληνα, αλλά στο σχολείο Φασίολο με ανεβάζανε, Φασίολο με κατεβάζανε. Οταν στη Φυσική Ιστορία κάναμε και τα δικοτυλήδονα, απέκτησα και δεύτερο όνομα σαν τη Μαρίνα Λαμπράκη – Πλάκα. Και το όνομα αυτού, Σταμάτιος Φασίολος ο Κοινός.

Εψαχνα λοιπόν και για ένα επώνυμο της προκοπής, αλλά δύσκολο, πολύ δύσκολο. Είχα δει τον Σπάρτακο με τον Κερκ Ντάγκλας και πολύ το ζήλεψα. Οχι το Κερκ. Το Ντάγκλας.

Αλλά, πάλι, Σταμάτης Ντάγκλας κάπως ακούγεται.

Η θεία Πολυτίμη, αδελφή της θείας Μαριγώς, είχε ένα ωραίο επώνυμο. Βοναζούντα. Την κόρη της δε, λίγο πιο μεγάλη από μένα που τα καλοκαίρια με πήγαινε στον Λιμνιώνα για μπάνιο, τη λέγανε Φραγκίσκη Βοναζούντα και μπορεί να ήταν ωραίο κορίτσι, αλλά εγώ το όνομα ερωτεύτηκα κι ας ήμουνα ούτε έξι χρονών. Δεν ξέρω. Ισως γιατί πρώτη φορά ερχόμουν κοντά σε κάτι τόσο ενετικό. Είχε κάτι από περκάλι βενετσιάνικο μ’ έναν παφλασμό γόνδολας στο μεγάλο κανάλι.

Ετσι το αποφάσισα. Από ‘δώ και μπρος έτσι θα με φωνάζουν, όχι Σταμάτη Φασουλή κι αηδίες. Αλλά Ντόρη Βοναζούντα. Πού να το πεις όμως και να μη σε κράξουνε;

Βλέπεις, όλοι, σχολείο, γειτονιά, συγγενείς και φίλοι με ξέρανε με ένα όνομα, πώς θα τους πάω το Ντόρης, αλλά και το Βοναζούντας;

Ηθελα κάπου να το δοκιμάσω. Πήγαινα λοιπόν μόνος μου στα βράχια της Πειραϊκής, από τη μεριά που βλέπει Ψυττάλεια και Σαλαμίνα, κατά το ηλιοβασίλεμα, γιατί είχα γύρισμα στο «Ακρογιαλιές  δειλινά». Ετσι τη λέγανε την ταινία και έπαιζα τον πρωταγωνιστή που έρχεται καβαλάρης να σώσει το κορίτσι που το ‘χουν «πλανέψει ακρογιαλιές δειλινά και σκλαβωμένη για πάντα κρατούνε τη δόλια καρδιά».

Καβάλαγα λοιπόν έναν βράχο και διάβαζα φωναχτά τους τίτλους της ταινίας.

«Η Φίνος Φιλμ

παρουσιάζει τον

Ντόρη Βοναζούντα

Στην ταινία

“Ακρογιαλιές δειλινά”».

Συγχρόνως μέσα μου έπαιζα και το σάουντρακ του φιλμ, κάνοντας πότε το μπουζούκι και πότε το βιολί, με την ίδια πάντα ευκολία.

Τα σκεφτόμουνα όλα αυτά τις μέρες που έψαχνε κι ο κύριος Παπανδρέου ένα όνομα για το κόμμα του και καταλάβαινα τον πόνο του ανθρώπου. Τον πόνο αυτού που

«χωρίς ντροπή. Αναζητεί. Τον ήλιο (μάλλον του ΠΑΣΟΚ) που έχει χαθεί. Στα σκοτάδια (της ψυχής του) να βρει».

Μου θυμίζει έναν συμμαθητή μου που δεν ήξερε μπάλα κι έπαιρνε ένα καρφί κι έσκαγε το δικό μας τόπι.

Ολα τα ‘χω πιστέψει γι’ αυτόν τον άνθρωπο, αλλά ότι θα έβαζε σε κίνδυνο όλη τη χώρα για ένα πείσμα τόσο άρρωστο; Αυτό όχι.

Γι’ αυτό και γω γυρνάω στην παιδική μου παραλία και συνεχίζω να τραγουδάω το δικό μου σάουντρακ.

«Μπορεί ακόμα, μπορεί

και να ‘χει πια τρελαθεί

και τότε ποιος θα ρωτήσει

να μάθει ποτέ το γιατί».