[Θεωρείο] Ο κίνδυνος της ανίας

Σε πολιτικό χρόνο, οι 25 ημέρες που απομένουν έως τις εκλογές είναι μια αιωνιότητα και κάτι – θεωρητικά, δηλαδή, ένα τόσο μεγάλο διάστημα ώστε μπορούν να συμβούν τα πάντα και τα αντίθετά τους. Ακόμη και η αιωνιότητα, όμως, μπορεί καμιά φορά να φαίνεται σαν χρόνος που έχει παγώσει. Και ο παγωμένος χρόνος σπανίως κρύβει εκπλήξεις.

Μοιάζει κάπως οξύμωρο, αλλά αυτή είναι η περίπτωση της προεκλογικής περιόδου που ξεκίνησε άτυπα προχθές το βράδυ με την ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στο Σινέ Κεραμεικός. Στο ντέρμπι της πολιτικής επικοινωνίας τα προγνωστικά είναι εύκολα. Η ΝΔ θα κινηθεί στη γραμμή αυτού που ο ΣΥΡΙΖΑ καταγγέλλει ως εμπόριο φόβου, ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταδεικνύεται από τη ΝΔ ως μια απειλή που πουλάει ελπίδα στο εκλογικό σώμα. Ο απερχόμενος Πρωθυπουργός θα παίξει το χαρτί της υπεύθυνης δύναμης, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα ποντάρει στη δύναμη της αλλαγής. Ο στόχος είναι η συναισθηματική φόρτιση του εκλογικού σώματος – και γίνεται ακόμη πιο εύκολος με μια ισχυρή δόση πόλωσης. Αυτό που καλούμαστε να παρακολουθήσουμε, επομένως, είναι ένας προεκλογικός αχταρμάς, φτιαγμένος από εκατέρωθεν κατηγορίες, πολιτική υστερία, ακραία ρητορική και ανέξοδο φανατισμό από τους δύο μεγάλους και με όλους τους υπόλοιπους να καταγγέλλουν τον νέο δικομματισμό – τουλάχιστον μέχρι να μεγαλώσουν και αυτοί.

Δεν θα έπρεπε να είναι έτσι. Οχι επειδή η προεκλογική περίοδος είναι ο καθρέφτης του πολιτικού πολιτισμού μιας κοινωνίας. Αλλά επειδή κόντρα στα «κόλλα πέντε» που αντήλλασσαν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και τις ευχές για επανεκλογή που αντήλλασσαν οι βουλευτές της ΝΔ μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος της προεδρικής εκλογής, η πλειονότητα του εκλογικού σώματος δεν ήθελε αυτές τις εκλογές. Ο κίνδυνος για τα κόμματα, από αυτή την άποψη, είναι στο ντέρμπι να πέφτει κλωτσοπατινάδα και η εξέδρα να πνίγεται στα πιο βαθιά χασμουρητά. Και δεν είναι καθόλου αμελητέος. Γιατί ακόμη μεγαλύτερος εχθρός από την αποστροφή για το πολιτικό σύστημα είναι η ανία.