[Κραυγές και ψίθυροι] Πυρ (γυνή) και θάλασσα

Στο τελευταίο κείμενο της χρονιάς σκεφτόμουν να αναφερθώ στο σοκ των εκλογών και στο δέος που προκάλεσε το ναυάγιο του «Norman Atlantic». Οσο το δούλευα όμως στο μυαλό μου, το δέος υπερίσχυε του σοκ. Βεβαίως και οι εκλογές είναι η κορυφαία στιγμή της δημοκρατίας και οφείλουμε να σταθούμε στο ύψος των δημοκρατικών περιστάσεων. Ομως πρόκειται για ανθρώπων έργα. Αυτά που αρχίζουν εκεί ακριβώς όπου τελειώνει η θάλασσα.  

Αναθρεμμένη σε νησί, έχω ξυπνήσει από φωνές και θρήνους όταν σε κάποιο από τα σπίτια της γειτονιάς χτυπούσε, μέσα στη νύχτα, το τηλέφωνο για να αναγγείλει το ναυάγιο. Φιλαράκια μου στο Δημοτικό μαυροντύθηκαν γιατί «τον μπαμπά τον πήρε η θάλασσα». Εχω ακούσει ιστορίες, ακόμη και αν ήταν «τα ψέματα του βουτηχτή, του ναύτη, του λωλού», για ανέμους δεκαπέντε μποφόρ και κύματα τριάντα μέτρων. Και ο καλύτερός μου φίλος κρατάει ως οικογενειακό κειμήλιο το σωσίβιο από το οποίο κρατήθηκε ο πατέρας του στο ναυάγιο του «Μαριέβα», στα ανοιχτά της Αλγερίας, το 1985. Εστω και αν λένε πως από ναυάγιο επιζείς, δεν «σώζεσαι» όμως ποτέ.

Τούτες τις τελευταίες ώρες του χρόνου λοιπόν δεν με ενδιαφέρουν τα εκλογικά σενάρια αλλά μόνο τα σενάρια που έγραψαν τα κύματα για τους ανθρώπους που ήρθαν αντιμέτωποι με τα τρία μεγαλύτερα δεινά: πυρ, θάλασσα και – στη θέση της γυνής – γραφειοκρατία. Πολίτις θα ξαναγίνω μετά την Πρωτοχρονιά. Καλή χρονιά και καλές θάλασσες που λένε οι ναυτικοί. Για όλα τα ταξίδια. Ακόμη και του νου.