[Κραυγές και ψίθυροι] Το στάδιο του καθρέφτη

Οταν ένα παιδί, γύρω στα δύο του χρόνια, πρωτοδεί τον εαυτό του στον καθρέφτη δεν αναγνωρίζει το είδωλό του, νομίζει ότι είναι κάποιος άλλος. Ερχoνται όμως μετά η υποστήριξη από τους γονείς, οι επιβεβαιωτικές φράσεις «Κοίτα το προσωπάκι σου, κοίτα πόσο ωραίος είσαι» και μέχρι τα τρία του αναγνωρίζει πλέον τον εαυτό του. Η περίοδος που έχει προηγηθεί λέγεται στάδιο του καθρέφτη. Που, ωστόσο, παραμένει πάντα στο υποσυνείδητο του ενηλίκου. Και κάτω από ειδικές συνθήκες αναδύεται. Κάποιες φορές, δηλαδή, δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε όχι τα φυσικά μας χαρακτηριστικά, αλλά και τα ψυχικά και τα συμπεριφορικά. Και είναι τότε που, με ευκολία, τα καταλογίζουμε στους άλλους.

Παρατηρώ τις τελευταίες ημέρες τον πολιτικό μας κόσμο και τους περί αυτόν και νομίζω ότι όχι απλώς έχει παγιδευτεί στο στάδιο του καθρέφτη, αλλά το έχει αναγάγει σε τακτικισμό. Κατηγορίες για ανίερες συμμαχίες από φορείς που ήδη τις έχουν συνάψει. Πολιτικοί που έχουν κάνει τον γύρο των κομμάτων δείχνουν με το  δάχτυλο κάποιον που αλλάζει παράταξη. Παραληρήματα άνευ επιχειρημάτων για να κατατροπώσουν την επιχειρηματολογία του καφενείου.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε πει ότι η Ελλάδα είναι ένα απέραντο φρενοκομείο (και πολλοί κατά καιρούς τον αναπαράγουν). Στα φρενοκομεία όμως οι περισσότεροι τρόφιμοι έχουν μια ψευδαίσθηση χαράς. Φοβάμαι πως αυτή την εποχή η Ελλάδα είναι ένα απέραντο κομμωτήριο. Με πολλούς καθρέφτες. Και με τον κίνδυνο να βλέπουμε τα μούτρα μας και να νομίζουμε ότι είναι η πλάτη του άλλου.