[Στην ανάπαυλα] Στην αποβάθρα του χρόνου
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Είμαι βλέπεις κι αμήχανος με τους αποχαιρετισμούς. Στέκομαι εδώ στην αποβάθρα του χρόνου και δεν ξέρω, να κουνήσω το μαντίλι στο ’14; Να χαμογελάσω; Να βουρκώσω; Να βλαστημήσω την ώρα και τη στιγμή που μπήκε κι άραξε στο λιμάνι της ζωής μας κρουαζιερόπλοιο με χιλιάδες επιβάτες που κατέβηκαν για κάνα χρόνο στη στεριά άλλοι ν’ αγοράσουν, άλλοι να πουλήσουν κι άλλοι να πλασάρουν την πραμάτεια τους;
Ποιος πούλησε; Ποιος αγόρασε; Και ποιος να ‘χε το κέρδος;
Θα δείξει.
Τώρα φεύγουν. Βλέπεις να κλείνει η μπουκαπόρτα (αποφεύγω το «καταπέλτης»), οι ναύτες να λύνουν τα σχοινιά, ο καπετάνιος «Βίρα τις άγκυρες» και «Πρόσω ολοταχώς».
Οχι. Δεν θα ‘θελα να ξέρω τι παίρνει μαζί του ο χρόνος ο παλιός.
Θα ‘θελα να ξέρω όμως τι φέρνει ο χρόνος ο καινούργιος. Αν και φύσει αισιόδοξος, δεν έχω ευχάριστα.
Και να θέλεις δηλαδή να αφήσεις να σκάσει κάπου ένα χαμόγελο, έρχονται από παντού μηνύματα από μάγους της πολιτικής και της ενημέρωσης οιωνοσκόπους που μιλάνε όχι για πόλεμο, αλλά για μαζική καταστροφή.
«Δεν θα βγει πρόεδρος», «Θα έρθουν πρόωρες εκλογές», «Κανείς δεν θα μπορέσει να σχηματίσει κυβέρνηση», «Δεν θα μας δώσουν τα λεφτά» και… και… και…
Απ’ την άλλη, όμως, βλέπεις κι αυτούς που κινδυνεύουν να μην τους ψηφίσει ούτε ο ίδιος τους ο εαυτός να θέλουν μετ’ επιτάσεως την αναμέτρηση την εκλογική.
Κάτι συμβαίνει και δεν καταλαβαίνω. Δεν είναι η πρώτη φορά.
Ο,τι έχω θαυμάσει στη ζωή μου, ό,τι έχω αγαπήσει, ό,τι έχω πιστέψει, το είδα με τα χρόνια να χλευάζεται, να σέρνεται στον δρόμο, να λοιδορείται και φορές να γίνεται κόκκινη παντιέρα επανάστασης στα χέρια του εχθρού.
Δεν μπορείς ούτε τη λέξη «Πατρίδα» να πεις, ούτε καν την έννοια να υπαινιχθείς και σε κοιτάνε από παντού με το λοξό το βλέμμα.
Την έχουν βλέπεις τόσο πολύ λερώσει στους λόγους τους και στα πανό τους, που έχει καταντήσει κι η ίδια σιγά σιγά να το πιστεύει κι όπου να ‘ναι λες, να θ’ αρχίσει (αν δεν έχει ακόμα) να περιφέρεται σαν κατάπτυστη στις αγορές του κόσμου.
Κάποτε πίστευα, όλα να τα πάρουν οι πολιτικές κι οι διαχειριστές τους θα μείνει αυτό το Φως το Ελληνικό κι η Γλώσσα που μας παραδόθηκε να τη φυλάμε.
Γλώσσα και Φως, για μας, τα δύο συνώνυμα της Ελευθερίας.
Από μικρό παιδί και άκουγα να γεννιέται μέσα μου και σιγά σιγά να σχηματίζεται, να πλάθεται μέχρι που την είδα να γίνεται ολόκληρη φράση:
«Η Ελληνική λαλιά είναι η μεταγλώττιση στα καθ’ ημάς του Ελληνικού Φωτός».
Την ψιθύριζα χρόνια μέσα μου για ξόρκι. Και πες με τρελό, πες με προληπτικό, έπιανε τόπο.
Τώρα πια, όσο και να την επικαλούμαι στις δύσκολες μέρες που περνάμε, άλλες φορές δεν έρχεται κι άλλοτε φτάνει στα χείλη ξεψυχισμένη, σχεδόν λιπόθυμη, με χαμένη όλη την παλιά της δύναμη.
Ανήμπορη πια να βοηθήσει.
Δεν βοηθάει και το άρθρο 120 παρ. 4 του Συντάγματος που λέει ότι «Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσον εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία».
Γιατί, τις τελευταίες μέρες, νομίζω ότι όλα επαφίενται στον γενικό «παραλογισμό» των Ελλήνων. Δηλαδή, ημών.
Χρόνια πολλά!
Google news
