[Θεωρείο] Πολύ κουρασμένα, καθόλου εμπνευσμένα

Η έκπληξη του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης πρέπει να ήταν πολύ μεγάλη: χρειάστηκε τρία ολόκληρα θαυμαστικά στην ανακοίνωσή του για να τη διατυπώσει γραπτώς. Το ασυγκράτητο συναίσθημα που βίωσε ο ΣΥΡΙΖΑ αφορά το γεγονός ότι χρειάστηκαν επτά μήνες για να ολοκληρωθεί η μετάφραση του επικαιροποιημένου Μνημονίου. Διαβάζοντας, όμως, κανείς τη συνέχεια της ανακοίνωσης δικαιούται να νιώσει ακόμη μεγαλύτερη έκπληξη. Επρεπε να χαθούν στη μετάφραση οι συριζαίοι για να καταλάβουν ότι – η μετάφραση, όχι το ίδιο το Μνημόνιο – «δεν αφήνει καμία αμφιβολία για τις νέες δεσμεύσεις της κυβέρνησης Σαμαρά, αλλά ούτε και για τα απροκάλυπτα ψέματα της προπαγάνδας περί τέλους του Μνημονίου»;

Με την απαραίτητη δόση κακεντρέχειας θα μπορούσε κάποιος να συνδυάσει τη μακρά αναμονή στην οποία υποχρεώθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ με την ευχέρεια που δεν έχει ο Αλέξης Τσίπρας στις ξένες γλώσσες. Αλλά το αστείο είναι χιλιοφορεμένο. Κι έπειτα, αυτό που έχει σημασία δεν είναι η γλωσσομάθεια του πρόεδρου της ριζοσπαστικής Αριστεράς αλλά η αναπαραγωγή ενός παλαιοκομματικού λόγου από ένα κόμμα που υποδύεται το νέο. Η ριζοσπαστική Αριστερά εμφανίζεται ζωηρή, σφριγηλή και μαχητική. Στην πραγματικότητα δεν διαφέρει και σε πολλά από τον κουρασμένο και ανέμπνευστο σταρ που υποδυόταν ο Μπιλ Μάρεϊ στο «Χαμένοι στη μετάφραση» της Σοφίας Κόπολα.

Το πρόβλημα δεν αφορά μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά ολόκληρο το πολιτικό σύστημα, που δείχνει να σέρνει τα πόδια του. Είναι κάτι που εξηγεί την κινητικότητα που παρατηρείται στο πολιτικό σκηνικό με την ίδρυση νέων κομμάτων που θα έχουν τη στάμπα του φρέσκου – όχι μόνο από πρόσωπα που έχουν δοκιμαστεί επί πολλά χρόνια στην πολιτική αλλά και από φιγούρες που είδαν αντιμνημονιακό φως και μπήκαν, φιλοδοξώντας να εμπλουτίσουν με την παρουσία τους τη βιοποικιλότητα της επόμενης Βουλής. Στην ανακοίνωσή του, εξάλλου, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι σαφής: «Είναι ξεκάθαρο ότι η διενέργεια εκλογών συνιστά μονόδρομο και ότι μόνο μια νέα κυβέρνηση μπορεί να διαπραγματευθεί τα συμφέροντα της χώρας απορρίπτοντας τα Μνημόνια της χρεοκοπίας» λέει πολύ κουρασμένα και καθόλου εμπνευσμένα. Και στον ορίζοντα δεν φαίνεται καμία Σκάρλετ Τζοχάνσον.