[Κραυγές και ψίθυροι] Αντίο Τζο

Ηταν η πρώτη φορά που ο Τζο Κόκερ ερχόταν στην Ελλάδα, το ’82 ή το ’83. Το «Υou can leave you hat on» δεν είχε γίνει ακόμη ο ύμνος των στριπτιζάδικων της περιφέρειας. Εγώ, στα πολύ πρώτα μου 20, ήξερα μόνο το «With a little help from my friends», το «You ‘re so beautiful» και το «Up where we belong». Ημουν όμως πολύ εκστασιασμένη που, λόγω προσωπικής σχέσης με τον παραγωγό που τον έφερνε, θα ήμουν η «σκιά» του όσο έμενε στην Αθήνα, θα γνώριζα έναν αυθεντικό ροκ σταρ…

Οταν τον πρωτοείδα, απογοητεύτηκα. Ενα κοντό, ασχημούτσικο ανθρωπάκι με δυσκολία στην κίνηση. Είχε έρθει με τους μουσικούς του, χωρίς συνοδούς και μάνατζερ. Σχεδόν μία εβδομάδα θα έμενε στην Αθήνα και όλες του οι αποσκευές ήταν ένα μικρό σακ βουαγιάζ. Φορούσε συνέχεια ένα χαβανέζικο πουκάμισο που μάλιστα μια μέρα το πήρα σπίτι μου για να το πλύνω. Είχε έναν ενθουσιασμό και συγχρόνως μια αδιαφορία για τα πράγματα, σαν μικρό παιδί… Αν θα έπρεπε να τον χαρακτηρίσω με μια λέξη, θα ήταν «καλόβολος».

Θυμάμαι τη μέρα που τον είχα πάει στην Ακρόπολη. Κοιτούσε για πολλή ώρα αμίλητος τον Παρθενώνα. Τόσο πολλή, που άρχισα να ανησυχώ. Κάποια στιγμή γύρισε προς το μέρος μου και μου είπε συνωμοτικά: «Life is nothing babe». Αυτό!

Οταν έφυγε, είχα καταλάβει τι σημαίνει και ροκ και σταρ. Και από τότε το εμπέδωσα για πάντα. Life is nothing folks…