Τα χιλιόμετρα έδιωξαν την κατάθλιψη

Αρχισα το τρέξιμο το 2007. Tότε που μέσα σε διάστημα έξι μηνών ο τύπος που έβγαινα με άφησε για κάποια άλλη, πέθανε ο παππούς μου και αγόρασα σπίτι (μια απόφαση που αποδείχθηκε πολύ επιπόλαια). Δεν μπορούσα να διαχειριστώ καθόλου την κατάσταση. Την ώρα που πακετάραμε για τη μετακόμιση με τη μητέρα μου, ένιωσα τόσο άδεια, που κάθησα στο πάτωμα και άρχισα να κλαίω σπαρακτικά. Εκείνη πρότεινε να πάω σε ψυχολόγο. Εγώ – αντ’ αυτού – δήλωσα συμμετοχή σε έναν αγώνα 16 χιλιομέτρων.

Η προετοιμασία μου για τον αγώνα λειτούργησε σαν βαλβίδα αποσυμπίεσης. Εκεί, στον δρόμο, η πίεση της δουλειάς δεν με έφτανε. Ούτε τηλέφωνα ούτε χαρτιά ούτε e-mail. Κι όταν «έγραφα» χιλιόμετρα σε βροχερές μέρες, ήμουν ευγνώμων: κανείς δεν διέκρινε τα δάκρυά μου. Οσο έτρεχα, σκεφτόμουν μόνο το τρέξιμο. Εβαζα το ένα πόδι μπρος από το άλλο με στόχο το επόμενο χιλιόμετρο και μόνο αυτό. Είχα συμμετάσχει παλαιότερα σε κάποιους αγώνες 5 χιλιομέτρων, αλλά αυτό ήταν διαφορετικό καθώς διήνυα πλέον 8-10 χιλιόμετρα σε κάθε προπόνηση. «Εχτιζα» δύναμη, ταχύτητα και αντοχή. Εως εκείνη την κρύα μέρα του Μαρτίου που έτρεξα 16 ολόκληρα χιλιόμετρα και τερμάτισα πέφτοντας στην αγκαλιά της μητέρας μου.

Τα πράγματα συνέχισαν να ζορίζουν, όμως εγώ συνέχιζα να τρέχω. Το τρέξιμο ήταν το βάλσαμό μου. Πριν από έναν χρόνο χώρισα από τον επί χρόνια σύντροφό μου, τον άντρα που πίστευα πως θα παντρευτώ. Οταν μάζευα τα πράγματά μου από το σπίτι του, σιγουρεύτηκα πως πήρα μαζί μου το βιβλίο «Mέθοδος Χάνσον για Mαραθώνιο» (Hansons Marathon Method, εκδ. Velo Press 2012).

Η μέθοδος αυτή, επινόηση των αδελφών Κιθ και Κέβιν Χάνσον, είναι δυνατή. Το πρόγραμμα απαιτούσε έως 90 χιλιόμετρα την εβδομάδα, είχε τέμπο 16 χιλιομέτρων και η πρώτη μου διαλειμματική ζητούσε 11 χιλιόμετρα σε κομμάτια.

Αποκλείεται να τα καταφέρω, έλεγα στον εαυτό μου, ενώ αντέγραφα το πρόγραμμα ενόψει του Μαραθωνίου του Νιου Τζέρσεϊ. Είμαι χοντρή, αργή, άπειρη και άυπνη για κάτι τόσο δύσκολο. Δεν τα παράτησα όμως. Μία μία οι προπονήσεις διαγράφονταν από το πρόγραμμα. Αποζητούσα την ταλαιπωρία και τον πόνο στο σώμα μου. Ηταν ταυτόχρονα η τιμωρία μου για άλλη μια αποτυχημένη σχέση και η υπενθύμιση πως ήμουν ζωντανή και μπορούσα να νιώθω και κάτι άλλο εκτός από θλίψη. Αρνήθηκα τη λύση του διαδρόμου όταν είχε άσχημο καιρό και συνέχιζα να τρέχω μες στη βροχή και την παγωνιά. Καλωσόρισα την εξάντληση όταν τα χιλιόμετρα έγιναν 50, 60, 70 την εβδομάδα, αφού έτσι σταμάτησα να σκέφτομαι κοιτάζοντας το ταβάνι του δωματίου στις 3 το πρωί και μπόρεσα να κοιμηθώ. Επιτέλους.

Το τρέξιμο σε πάει μπροστά. Η άσκηση ως αντίδοτο σε έναν χωρισμό δεν είναι καινούργια ιδέα. Είναι μάλιστα και οικογενειακή μας παράδοση. Το 1998, μετά το διαζύγιο των γονιών μου, ο πατέρας μου έχασε 20 κιλά πηγαίνοντας συστηματικά στο γυμναστήριο. Η άσκηση κάνει καλό. Μελέτες έχουν δείξει πως απελευθερώνει ενδορφίνες, αυξάνει τα επίπεδα ενέργειας και βελτιώνει τη διάθεση.

Σε μένα πάντως δούλεψε. Το τρέξιμο ελάφρυνε την κατάθλιψή μου αφού έδωσε νόημα στη ζωή μου. Η σκληρή προπόνηση με πήγαινε μπροστά. Η κατάθλιψη μπορεί να με ακολουθούσε σαν ένα θλιβερό γκρι συννεφάκι, αλλά δεν θα κατάφερνε να με φτάσει αν εγώ ήμουν διαρκώς σε κίνηση. «Τρέχεις για να ξεφύγεις από κάτι;» με ρώτησε η μητέρα μου. «Οχι» της απάντησα. «Τρέχω γιατί θέλω να φτάσω κάπου».

Τη στιγμή του τερματισμού μου στον Μαραθώνιο χαμογελούσα – κάτι που έκανα συχνότερα τον τελευταίο καιρό. Κατά τη διάρκεια εκείνων των μεγάλων, μακρινών διαδρομών είχα ξαναβρεί τον εαυτό μου.

Ξαναδήλωσα σε Μαραθώνιο, σε άλλη πόλη αυτήν τη φορά. Χρησιμοποιώ την ίδια μέθοδο προπονήσεων. Η πρώτη εβδομάδα του προγράμματος αρχίζει περίπου τότε που υπολόγιζα να παντρευτώ.

Η πρόκληση όμως είναι διαφορετική. Δεν νιώθω ανάγκη να χάνομαι στα χιλιόμετρα. Το θλιβερό συννεφάκι έχει εξαφανιστεί. Οσο κι αν μου φαίνεται απίστευτο, ξεκόλλησα. Τώρα τα χιλιόμετρα μετράνε απλά την απόσταση κι όχι τη μιζέρια. Δεν λαχταρώ πια τον πόνο. Οι προπονήσεις είναι πάντα δύσκολες. Τα τέμπο φτάνουν τα δίωρα, οι διαλειμματικές μοιάζουν ατελείωτες, τα λονγκ ραν ανελέητα μέσα στον χειμώνα.

Το τρέξιμο με πάει σταθερά μπροστά όμως. Ηρεμα, χωρίς βία, με οδηγεί στο επόμενο κεφάλαιο.

˜ Η Τζεν Α. Μίλερ είναι συγγραφέας. Αρθρογραφεί τακτικά σε εφημερίδες και περιοδικά ευρείας κυκλοφορίας