[Κραυγές και ψίθυροι] Ετσι, σκέτο

Το καλοκαίρι βρέθηκα στη Μουτσούνα, ένα παραθαλάσσιο χωριό της Νάξου και από κει ανέβηκα στην Απείρανθο, που όλοι, ανεξαρτήτως πολιτικών καταβολών, το έλεγαν «το χωριό του Γλέζου». Την προηγουμένη είχε ένα πανηγύρι και το θέμα της συζήτησης ήταν πώς χόρευε ο Γλέζος. Ετσι σκέτο, χωρίς «κύριος», αλλά ούτε απλά Μανώλης. Ο Γλέζος!  

Εχω μια δυσπιστία για τους ανθρώπους – μύθους γιατί, εκτός του ότι συχνά τους αποδίδονται περιστατικά και χαρακτηριστικά που δεν ισχύουν, τα λόγια τους και οι πράξεις τους ερμηνεύονται ως σοφίες και θεωρώ τη σοφία πληκτική και άγονη όψη της γνώσης. Τούτες τις μέρες όμως, που νιώθεις ότι κολυμπάς σε ένα γλοιώδες μείγμα σαπρίας, υδραργύρου και βαζελίνης, ο Γλέζος (έτσι σκέτο κι εγώ) έγινε αιτία να συνειδητοποιήσουμε ότι στην εποχή της παραμύθας, μυθικό είναι το αυτονόητο.

Και τι πιο αυτονόητο από το ότι ένας πολιτικός, που σε μία ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο σαν αυτή που περνάμε, αναφέρεται σε βουλευτές που επιχειρούν να κάνουν θόρυβο με στοιχεία και συλλογιστική κουβέντας καφενείου, για τους οποίους θεωρεί ότι δεν έχουν θέση στο ψηφοδέλτιο κανενός κόμματος που σέβεται τον εαυτό του.

Συχνά οι περισσότεροι – πολιτικοί, θεσμικοί, πολίτες – έχουμε στην άκρη της γλώσσας κουβέντες, που όμως μόνο ένας αρθρώνει τελικά. Παλαιότερα αυτό ήταν η προϋπόθεση ενός πολύ καλού χρονογραφήματος. Σήμερα θεωρείται πολιτική ανδρεία. Για το αύριο φοβάμαι, όταν αποσυρθεί από την πολιτική και ο τελευταίος μύθος. Ο Γλέζος! Ετσι σκέτο…