[Κραυγές και ψίθυροι] Τα σκοτάδια της μέρας

Αυτήν την εποχή οι νύχτες είναι μεγάλες. Μάλιστα η αποψινή είναι η μεγαλύτερη της χρονιάς. Το θέμα είναι ότι με όλα αυτά που ζούμε οι ημέρες μας είναι πιο σκοτεινές από τις νύχτες μας…

Η υπόθεση, «μονταρισμένης» ή μη, δωροδοκίας (η Δικαιοσύνη θα αποφασίσει) του Χαϊκάλη μού φαίνεται σαν το χρονικό μιας προαναγγελθείσας βαθιάς πολιτικής νύχτας. Οι οιωνοί «μιλούσαν» εδώ και καιρό γι’ αυτά που οι «δάσκαλοί» μου – στην οικογένεια, στο σχολείο, στη δουλειά – έλεγαν μαύρες τρύπες του αστικού και επικοινωνιακού πολιτισμού. Βαριές καταγγελίες χωρίς κανένα απολύτως ενδεικτικό στοιχείο, ιδεολογικές κυβιστήσεις προκειμένου να εξασφαλισθούν ρεζερβέ στασίδια, σφιχτοί εναγκαλισμοί ανθρώπων που δεν έχουν καμία εκλεκτική συγγένεια, ευφυολογήματα αντί για επιχειρήματα.

Και αυτά δεν αφορούν μόνο την πολιτική σκηνή αλλά και το πώς αυτή καταναλώνεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Κραυγές, φανατισμός, απειλές, χλευασμοί, λαϊκά δικαστήρια που στο όνομα μιας αυθαίρετης και ερμηνευμένης κατά βούληση πολιτικής ορθότητας ρίχνουν στην πυρά κάθε αντιφρονούντα. Και μια καινούργια ιδεολογική εμμονή, ο σεξισμός, που η καταγγελία του γίνεται με τακτικές φανατικού τζιχαντιστή. Για παράδειγμα, η Ραχήλ Μακρή αμύνεται στον «σεξιστή» Ψαριανό κάνοντας λόγο περί μη λειτουργίας συγκεκριμένων οργάνων.

Πολύ φοβάμαι ότι και από αύριο που οι νύχτες θα αρχίσουν να μικραίνουν, οι ημέρες θα είναι το ίδιο σκοτεινές. Γιατί η υπόθεση Χαϊκάλη μοιάζει με τον ατμό που βγαίνει από μία κατσαρόλα στην οποία βράζει κάτι δυσώδες, δεν έχει όμως ξεχειλίσει ακόμη. Ο πάτος μπορεί να έχει πολλά πατώματα…