[Ενστάσεις] Κυνικά καύματα

Ακούγοντας τον Σπύρο Λυκούδη να ωρύεται (δικαιότατα) εναντίον των βουλευτών Βουδούρη και Παραστατίδη, συγκράτησα μια φράση που δεν πνίγηκε μέσα στην οργή του. «Δεν μπορούσα να πιστέψω», είπε, «ότι θα φτάναμε σε ένα τέτοιο σημείο να μην αρκεί η πολιτική αντιπαράθεση με επιχειρήματα, αλλά να εκτινάσσεται λάσπη».  

Ο κ. Λυκούδης ανέδειξε, με τη φράση αυτή, την ηθική διάσταση της πολιτικής: σύμφωνα με αυτή, το κίνητρό της είναι οι ιδέες, οι ιδέες προσφέρουν λογικά επιχειρήματα στις συγκυρίες και με αυτές πορεύονται οι ανιδιοτελείς. Ωραία εικόνα, εξηγεί σε μεγάλο βαθμό τις επιλογές της ανανεωτικής Αριστεράς στη Μεταπολίτευση (τον ευρωπαϊκό δρόμο π.χ. όταν όλοι έλεγαν «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο»). Αλλά, προφανώς, η διάσταση αυτή δεν φτάνει. Οι ιδιοτέλειες είναι, συνήθως, ισχυρότερο κίνητρο. Κι όταν οι δημοκρατίες έχουν θεσμικά κενά (όπως π.χ. συμβαίνει με τον ρόλο και την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας), οι ιδιοτέλειες μπορούν να ταυτιστούν με τον βούρκο. Κάπως έτσι εξηγείται η πολιτική λασπουριά που πνίγει τους ιδεολόγους.   

Ωστε δεν υπάρχει, λοιπόν, ζήτημα ιδεολογιών; Ωστε όλα είναι υπόθεση συσχετισμών και προσωπικών ή κομματικών ιδιοτελειών; Κανονικά, σε χώρους που επικαλούνται την ηθική ανωτερότητα της ιδεολογίας τους, όπως κάνουν κάθε είδους αριστεροί, δεν θα έπρεπε. Ο ηθικολογικός και σωτηριολογικός στην ουσία λόγος του Αλέξη Τσίπρα, π.χ., από πού κι ώς πού μπορεί να δικαιολογεί, ρισκάροντας μάλιστα την αξιοπιστία του, τις πρακτικές του βούρκου;

Προφανώς, ο κ. Τσίπρας πολιτεύεται πιστεύοντας ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Πολύ κυνικός για να τον συμμεριστούν αριστεροί ψηφοφόροι – που δεν καλούνται απλώς να συμφυρθούν με ρατσιστές, αντισημίτες, εθνικιστές, αλλά και να ταυτιστούν με τις βρώμικες μεθόδους τους.