[Θεωρείο] Θρίλερ με πολύ λιγότερα

Είναι μία από τις βασικές υποθέσεις κάποιων μελλοντολόγων: το τέλος του κόσμου, λένε, δεν θα έρθει από κάποια φυσική καταστροφή, ούτε θα είναι αποτέλεσμα της ανθρώπινης δραστηριότητας. Οι τίτλοι τέλους είναι πιθανόν να γραφτούν από ένα είδος ασυγκράτητης και ανεξέλεγκτης συλλογικής παράνοιας. Με άλλα λόγια, η ζημιά δεν θα γίνει από μετεωρίτη ή από πυρηνικό πόλεμο, αλλά από την τρέλα στην πιο καθαρή της μορφή.

Εντάξει, το καταστροφολογικό σενάριο δείχνει να έχει σχέση περισσότερο με το σινεμά του φανταστικού παρά με την πραγματική ζωή. Κολλάει περισσότερο στο σύμπαν του Στίβεν Κινγκ, δηλαδή ενός συγγραφέα που ασκείται στην τέχνη του τρόμου, παρά σε έναν κόσμο, το ένστικτο αυτοσυντήρησης του οποίου παραμένει ακόμη ισχυρό. Κατά κάποιον τρόπο, όμως, κουμπώνει και με όσα συμβαίνουν σε μια χώρα που καλείται να εκλέξει τον πρόεδρό της. Η πόλωση είναι ένας μάλλον αδύναμος όρος για να περιγράψει κανείς τα χαρακτηριστικά του δημόσιου διαλόγου. Η κατάλληλη λέξη είναι η παράνοια – και είναι μια παράνοια που δείχνει όλο και πιο ασυγκράτητη, όλο και πιο ανεξέλεγκτη. Η πιο τοξική εκλογή προέδρου Δημοκρατίας από το μακρινό 1985 δεν έχει συνταγματικές ακροβασίες με χρωματιστά ψηφοδέλτια. Εχει, όμως, μια κατάμαυρη περιρρέουσα ατμόσφαιρα.

Εχει έναν αρχηγό κόμματος που κατηγορεί τον Πρωθυπουργό για σκηνοθετημένα bank run με κολλητούς του επιχειρηματίες, έναν Πρωθυπουργό που δηλώνει ότι με μια ενδεχόμενη κυβερνητική αλλαγή θα στεγνώσουν οι τράπεζες, έναν άλλο αρχηγό που διανοείται να αποδώσει ευθύνες για την κατάσταση της οικονομίας στους Εβραίους, κάποιον βουλευτή που απειλεί να στείλει τον υποψήφιο πρόεδρο στο ειδικό δικαστήριο ως «μνημονιακό», έχει καταγγελίες για κουμπαράδες και αποστάτες, έχει ακόμη και υπόδικους νεοναζί που ετοιμάζονται για το δικό τους αποκρουστικό σόου. Αυτή είναι μια συλλογική παράνοια που μπορεί να σκοτώσει όχι ένα πολιτικό σύστημα αλλά μια ολόκληρη χώρα. Η δόση είναι κάτι παραπάνω από υπερβολική. Ο Στίβεν Κινγκ, ας πούμε, έφτιαξε τα θρίλερ του με πολύ λιγότερα.