[Κραυγές και ψίθυροι] Κοριτσάκια
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Η είδηση μοιάζει με παιχνίδι της φύσης. Στο Ηράκλειο της Κρήτης 11χρονη Ρομά γέννησε με καισαρική τομή. Μαμά και κόρη, δυο κοριτσάκια δηλαδή, χαίρουν άκρας υγείας. Ο πατέρας είναι 14χρονος συγγενής εξ αγχιστείας, αγνοούνται όμως τα ίχνη του εδώ και μήνες, από τότε που του έκανε μήνυση η 29χρονη γιαγιά. Η οποία έχει ζητήσει την επιμέλεια του μωρού.
Το περιστατικό είναι, καταρχάς, σοκαριστικό! Αλλά τι έχουμε να πούμε, ως κοινωνία, μετά το πρώτο σοκ; Το άτυπο ρεπορτάζ μου είχε ένα ευρύ φάσμα απαντήσεων. Ευρύ και αόριστο. Από τη δυσκολία, ειδικά στην προκειμένη περίπτωση, να καταγγελθεί βιασμός που εντόπισε συνάδελφος, μέχρι τον ρατσιστικό αποτροπιασμό: «Δεν είναι άνθρωποι αυτοί. Ζώα είναι…».
Απο μικρή, θυμάμαι «ιστορίες με Τσιγγάνους». Αποτελούν κεφάλαιο της κοινωνικής μυθολογίας μας. Οι πράξεις τους συχνά μάς φέρνουν σε αμηχανία. Ισως από αμηχανία, λοιπόν, να επιλέγουμε να τους βλέπουμε κυρίως ως φολκλόρ αισθητική αναφορά σε τηλεοπτικές σειρές. Ή ως πιθανούς ψηφοφόρους… Πέραν αυτών των συνθηκών είναι αόρατοι. Μέχρι που η παραβατικότητά τους και τα εκτός κοινωνικών κανόνων ήθη τους να μας ξαναφέρουν σε αμηχανία.
Η πιθανότητα εκλογών μπορεί να κάνει κάποιους πολιτικούς να ασχοληθούν με την 11χρονη μητέρα και την περιθωριοποίηση των Ρομά. Μετά, θα τους ξεχάσουν. Οσο όμως στεγανοποιείς το περιθώριο τόσο αυτό θα σε εκπλήσσει. Και το χειρότερο, μετά την έκπληξη, δεν θα έχεις τίποτα να πεις. Και αυτό θα είναι η εκδίκησή του…
Google news
