[Θεωρείο] 30’’ και κάτι

Ας πούμε ότι ο τελευταίος που σηκώνει το χέρι για να πει «ναι» στη Βουλή στις 29 Δεκεμβρίου είναι ο 180ός και ο Σταύρος Δήμας εκλέγεται Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Το φάντασμα των πρόωρων εκλογών απομακρύνεται, οι αγορές χαλαρώνουν σιγά σιγά, το Grexit ξαναμπαίνει στο συρτάρι, οι Βρυξέλλες ηρεμούν, η ελληνική οικονομία ξαναβγαίνει από το περισκόπιο του διεθνούς Τύπου και το ραντεβού του Τσίπρα με την Ιστορία αναβάλλεται για κάπου στο μέλλον. Υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα συμβεί κάτι που θα επισπεύσει το ραντεβού των εκλογών και ότι ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι εκεί για να μην το χάσει, όλα αυτά σημαίνουν πως ο Σαμαράς μπορεί να κυβερνήσει απρόσκοπτα τουλάχιστον έως το καλοκαίρι του 2016.

Ωραία, αλλά με τι αντοχές; Αν ισχύει ότι η συγκυβέρνηση άφησε τις τελευταίες της μεταρρυθμιστικές ανάσες κάπου μετά τις ευρωεκλογές, πώς θα φθάσει ώς το φίνις; Τρέχοντας, όπως υποτίθεται ότι επιβάλλουν οι δανειστές και ζητούν οι Βρυξέλλες, ή υποβασταζόμενη από τον Ντινόπουλο, τον Γιακουμάτο, τη Βούλτεψη και όποιον άλλον βρίσκεται διαθέσιμος στην κάβα της λαϊκής Δεξιάς; Και πώς θα ζήσει τον επόμενο ενάμιση χρόνο το Μαξίμου; Ως ένα χρονικό διάστημα στο οποίο δεν πρέπει να χαθεί ούτε μια ημέρα ή σαν μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο μέχρι το μεγάλο ραντεβού που κανείς και τίποτε δεν θα μπορεί πια να αναβάλει;

Ο πλοίαρχος του «Κόστα Κονκόρντια» Φραντσέσκο Σκετίνο (φωτογραφία) υποστήριξε στη δίκη του ότι αν είχε 30 δευτερόλεπτα ακόμη το κρουαζιερόπλοιο που κυβερνούσε ο ίδιος δεν θα είχε πέσει στα βράχια. Θα μπορούσε να το πει και ο Πρωθυπουργός αν ο 121ος σηκώσει το χέρι και πει τελικά «όχι». Να αποδώσει την τραγωδία στον χρόνο που δεν του δόθηκε, τα 30 δευτερόλεπτα και κάτι, για να την αποτρέψει. Οπως όμως ο Σκετίνο, έτσι και ο Σαμαράς είχε στην πραγματικότητα πολύ χρόνο στη διάθεσή του μετά τις εκλογές του ’12 για να οδηγήσει το καράβι εκεί όπου ήθελε. Το θέμα είναι πώς τον ξόδεψε και – κυρίως – πού είχε στραμμένη την προσοχή του την κρίσιμη στιγμή.