[Κραυγές και ψίθυροι] Κι αν είμαι ποπ μη με φοβάσαι

Μόλις 18 ετών. Εφηβη ακόμη. Είναι η Βιργινία, η γυναίκα του Νίκου Ρωμανού. Οι δηλώσεις της έχουν τον αφελή έως και συμπαθή εγωκεντρισμό της ηλικίας της. «Είναι ο άντρας μου! …Εχει πολλές θαυμάστριες, έρχονται εδώ στο Νοσοκομείο… Και ενώ τους λέω ότι είμαι η γυναίκα του, του γράφουν. Θα ήθελα να φωνάξω σε όλες ότι είναι ο άνδρας μου. Είναι δικός μου!».

Είναι πολύ νέα για να της αποδώσουμε την ευθύνη της αφέλειάς της όσο κι αν αυτή έγινε βούτυρο στο ψωμί εκείνων που χλεύασαν ή μίσησαν τον Ρωμανό. Για τη Βιργινία είναι ο Ζορό της και στα ερωτικά εφηβικά όνειρα ο Ζορό είναι ισοδύναμος του πριγκιπόπουλου. Ο τρόπος που «καταναλώθηκαν» οι δηλώσεις της, αφού πρώτα έκαναν τον γύρο του Διαδικτύου, με έβαλε σε σκέψεις… Για όσους έχουν προσεγγίσει σοβαρά τον συμβολισμό και την επικοινωνιακή δυναμική αυτής της ιστορίας δεν έχουν καμία σημασία. Τα κορίτσια όμως που κάθονταν δίπλα μου χθες στο καφέ – όπως και πάρα πολλά άλλα αντίστοιχα κορίτσια και αγόρια – διχάζονταν. «Η τύπισσα είναι πολύ power» έλεγε η μία. «Σιγά την τύπισσα» απαντούσε η άλλη.

Ανάμεσα στα περί «τύπισσας» και τον καπουτσίνο λοιπόν, με τον τρόπο που διαθλά σημαντικά πράγματα ο καθρέφτης της καθημερινής ασημαντότητας, συνειδητοποίησα ότι πέραν της πολιτικής διάστασης ο Ρωμανός έγινε ένας ποπ ήρωας. Και όσο κι αν αυτό με κάνει να νιώθω αμήχανα, ζούμε σε μια ποπ εποχή. Το ποπ όμως έχει και πολύ ουσιαστική ανάγνωση…