[Ενστάσεις] Ακίνδυνη Αριστερά

Τον Απρίλιο του 2011, έξι δρώντες πολίτες (ο επί δεκαετίες σχολιαστής στον «Πολίτη» και στην «Εποχή» Δαμιανός Παπαδημητρόπουλος, οι καθηγητές Βάσω Κιντή, Ορέστης Καλογήρου, Γιώργος Καρράς, Μάνος Ματσαγγάνης και η δημοσιογράφος Ελίζα Παπαδάκη), δημοσίευσαν ένα κείμενο παρέμβασης με τίτλο «Από τη χρεοκοπία στην αυτογνωσία», στο οποίο εξηγούν, αναλύοντας τον τρόπο λειτουργίας των αγορών, ότι «δεν υφίσταται αυτό που λέμε αριστερή έξοδος από την κρίση». Και το εξηγούσαν παραπέμποντας στην ταυτότητα της ελληνικής Αριστεράς:

«Από την Αριστερά της θυσίας, της ατομικής θυσίας, για χάρη των μεγάλων πολιτικών και συλλογικών προταγμάτων, είτε αυτά ήταν ο σοσιαλισμός, είτε η δημοκρατία, […] περάσαμε […] σε μια άλλου τύπου Αριστερά τού εν τη παλάμη και ούτω βοήσωμεν. […] Περάσαμε δηλαδή […] σε μιαν Αριστερά που εντός του συστήματος διεκδικεί το ατομικό, το μερικό, μια πιο εγωιστική Αριστερά. Ας το πούμε κυνικά: αυτή η Αριστερά είναι ακίνδυνη για το σύστημα, αλλά ζητάει “οικονομικό αντάλλαγμα” ώστε να είναι ακίνδυνη για το σύστημα». Ποιο είναι αυτό το αντάλλαγμα; Η πρόσβαση στο κράτος. Η Αριστερά έγινε κρατικοδίαιτη.

Ποιος όμως θα ήταν ο δημιουργικότερος ρόλος της Αριστεράς μέσα στην κρίση; Χρειάζεται, είπαν οι παρεμβατικοί πολίτες, να «επανανακαλύψουμε τον κυβερνητισμό όχι για να κυβερνήσουμε, μα για να γνωρίσουμε και να διαδώσουμε την ιδεολογία του συνολικού, τη σκοπιά του δημοσίου συμφέροντος, σε τελευταία ανάλυση την ιδιότητα του πολίτη». Το μήνυμα, τότε, το πήραν κάποιοι στη ΔΗΜΑΡ, που όμως προτίμησαν απλώς να κυβερνήσουν.

Για να κυβερνήσουν, ή για να μη χάσουν την πρόσβαση στο κράτος, αγωνίζονται και σήμερα όσοι αλληθωρίζουν προς το «σχέδιο ΣΥΡΙΖΑ». Αλλά πλέον η διεκδίκηση του κράτους δεν αποκλείει μια εθνική περιπέτεια, αυταρχισμό και απομόνωση. Τίποτα δεν έμαθαν ή τίποτα άλλο δεν τους ενδιέφερε;