Το «μπρα-ντε-φερ» των αγωγών

Με την Ελλάδα να οδεύει (και κατ’ ακρίβεια ν’ ακινητεί) επί κινουμένης άμμου, σε συνθήκες αδυσωπήτων χρεοκοπικών ολισθήσεων (και συνεπώς αναπαραγομένων αδυναμιών), η Αγκυρα ελίσσεται και επιτείνει τις προφανείς στρατηγικές της:

1. Για δημιουργία προϋποθέσεων διεμβολισμού του ενεργειακού άξονα, που τείνει να προκύψει από τις συνεννοήσεις μεταξύ των άμεσα ενδιαφερομένων χωρών της Ανατολικής Μεσογείου. Με τις οποίες οι σχέσεις της είναι από ψυχρές έως και εχθρικές.

2. Για δυναμικότερη κατ’ ακολουθία διείσδυση της ίδιας στο ανελισσόμενο «παιχνίδι» ελέγχου και τελικά διαχειριστικής νομής των (αποδεδειγμένως εκτεταμένων) υποθαλάσσιων αποθεμάτων φυσικού αερίου σε πρώτη φάση και ενδεχομένως πετρελαίου σε δεύτερη.

3. Για μετατροπή της τουρκικής γεωγραφίας σε δυνάμει κομβικής σημασίας μονοδρομική δίοδο για τις ροές των υδρογονανθράκων και από τις ευρασιατικές και από τις μεσογειακές πηγές προς τις (ενεργειακά διψασμένες) δυτικές αγορές.

Υπό το φως αυτών των διαλεκτικών επισημάνσεων, δεν ήτο καθόλου τυχαία η επίσκεψη Πούτιν στην Αγκυρα. Ούτε και περιστασιακή ασφαλώς η εξαγγελία των προθέσεων για υποκατάστατο (παρακαμπτήριο κατ’ ακρίβειαν) αγωγό για τον εν πολλοίς ματαιωθέντα της γραμμής Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη. Ο μεν ρώσος πρόεδρος διεβίβασε καθ’ όλα εκβιαστικό μήνυμα προς Δυσμάς. Και ιδιαίτερα προς συγκεκριμένα ευρωπαϊκά κέντρα. Ο δε τούρκος ομόλογός του, «κλείνοντας το μάτι» προς τη Μόσχα, έθετε τα ίδια κέντρα μπροστά σε ακόμη διλημματικότερες επιλογές. Με σαφή στρατηγικά χαρακτηριστικά.

Και αυτό σε καθαυτό προσδιοριστική στιγμή. Την ώρα δηλαδή που η Ευρώπη καλείται να διαμορφώσει αποφάσεις για την ιδέα δημιουργίας του λεγόμενου αγωγού East Med. Που προώρισται (αν βεβαίως τελικά υλοποιηθεί) να μεταφέρει τα μεσογειακά πλεονάσματα φυσικού αερίου μέσω Κύπρου προς Κρήτη. Και από εκεί μέσω Ιταλίας στους δυτικότερους προορισμούς. Πλεονάσματα τόσο των ισραηλινών όσο και των αιγυπτιακών και κυπριακών ενεργειακών πεδίων. Σχεδιασμός που προβληματίζει κυρίως λόγω του υψηλότατου κόστους, αλλά και των τεχνικών δυσχερειών πραγματώσεως ενός τέτοιου υποθαλάσσιου έργου. Και εδώ ακριβώς είναι που η Αγκυρα δραστηριοποιείται στο έπακρο, κινητοποιώντας δικές της φίλιες ομάδες πιέσεως. Λόμπι δηλαδή συμφερόντων τόσο στις ΗΠΑ – που εκδηλώνουν ζωτικότατο ενδιαφέρον – όσο και σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Με προφανή στόχο: την τελική εκτροπή των αγωγών προς την Τουρκία, μέσω Κύπρου (ή και Συρίας εφόσον η κατάσταση εκεί διαφοροποιηθεί) ως της ευκολότερης τεχνικά και κυρίως οικονομικότερης επιλογής. Επιπλέον δε της ασφαλέστερης, όπως διατείνονται οι επιστρατευόμενοι λομπίστες.

Γι’ αυτό άλλωστε η Αγκυρα προβάλλει (με παρασκηνιακές επαφές) την περάτωση των δικών της υποθαλάσσιων υδραγωγών προς τα κατεχόμενα κυπριακά εδάφη, για μεταφορά νερού. Με χαμηλό κόστος εκτελέσεως (κάπου 350 εκατομμύρια ευρώ) και ταχύτατη διεκπεραίωση. Κάτι που: Αφενός προβληματίζει τουλάχιστον το Ισραήλ. Αφετέρου ανησυχεί τη Λευκωσία. Η οποία όμως, εφόσον το πολιτικό της πρόβλημα επελύετο, μάλλον δεν θα ήτο αρνητική ως προς ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Αντιθέτως, το Κάιρο δεν βλέπει με καλό μάτι αυτή την προοπτική.

Πρέπει δε – για μια σφαιρικότερη προσέγγιση των εξελίξεων – να λεχθεί το αυτονόητο: ότι δηλαδή μοχλός προαγωγής της τουρκικής αυτής επιδιώξεως είναι η προβολή «του φυσικού δικαιώματος των Τουρκοκυπρίων για ισότιμο μερισμό των αποθεμάτων στην κυπριακή ΑΟΖ». Με το κατοχικό (ψευδοπολιτειακό) μόρφωμα να αποβαίνει στρατηγικό προγεφύρωμα και προκάλυψη επεμβατικών ενεργειών της Αγκυρας. Η οποία και ήδη δημιουργεί de facto κατάσταση εμπλοκής στις νότιες κυπριακές θαλάσσιες ζώνες. Θέλοντας να εκβιάσει de jure αποδοχή των νέων τετελεσμένων! Εάν όχι από την Ελλάδα και την Κύπρο, τουλάχιστον από τρίτες δυνάμεις.