Επί σκηνής

Στις καλύτερες επιθεωρήσεις, όλος ο θίασος μαζεύεται πάλι επί σκηνής λίγο πριν από το διάλειμμα. Οι θεατές έχουν παρακολουθήσει πολλά και διάφορα σκετς και είναι μια ευκαιρία να χειροκροτήσουν όλους μαζί τους συντελεστές. Ετσι είναι λίγο τα πράγματα όχι στη θεατρική αλλά στην πολιτική μας σκηνή. Υστερα από μια πενταετία Μνημονίου και λίγο πριν από το διάλειμμα που επιφέρει αναγκαστικά η προεδρική εκλογή, όλος ο θίασος είναι ξαφνικά επί σκηνής. Ολοι – η περίπτωση του Γιώργου Παπανδρέου είναι ίσως η πιο χαρακτηριστική – θέλουν ρόλο στο δεύτερο μέρος.

Φυσικά, η παράσταση δεν έχει βγάλει γέλιο. Και οι ευρισκόμενοι επί σκηνής είναι σακατεμένοι. Αλλοι – δεν ισχύει μόνο για το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ αλλά ακόμη και για τη ΔΗΜΑΡ – διότι έχουν ασκήσει εξουσία και άλλοι διότι τους πάτησαν τα γεγονότα. Εξαίρεση είναι μόνον ο άφθαρτος ώς τώρα ζεν πρεμιέ Αλέξης Τσίπρας που πιστεύει ότι έρχεται η ώρα του. Ομολογουμένως, δεν υπάρχει δημοσκόπηση που να μη δίνει πρωτιά στον ΣΥΡΙΖΑ. Το πρόβλημα όμως δεν είναι η έλλειψη αυτοδυναμίας όσο η διαπραγματευτική αδυναμία της χώρας έναντι των Γερμανών και του ΔΝΤ. Αυτή δημιουργεί τον φόβο ενός νέου σακατέματος.

Πέντε χρόνια τώρα, στο πρώτο μέρος του έργου, ο κίνδυνος που κρεμόταν πάνω από τα κεφάλια του θιάσου ήταν το Grexit. Η έξοδος από την ευρωζώνη, η επιστροφή στη δραχμή – τέλος πάντων, μια μεγάλη εθνική νομισματική τραγωδία. Αν ξέρουμε κάτι, είναι ότι ο κίνδυνος αυτός δεν υπάρχει πια. Αφενός γιατί δεν πήγαμε στη δραχμή το δεύτερο εξάμηνο του 2012. Ο λόγος που δεν πήγαμε δεν είναι ότι δεν κέρδισε τις εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ ή ότι η χώρα συνέχισε τη σκληρή δημοσιονομική προσπάθεια. Ο λόγος είναι ότι δεν θα μπορούσαμε να είχαμε πάει. Δεν συνέφερε όχι μόνο εμάς, δεν συνέφερε ούτε την ευρωζώνη, έστω κι αν οι Γερμανοί έχουν αναγάγει τη νομισματική πολιτική σε Θεολογία. Ακόμη περισσότερο: δεν πήγαμε – και δεν θα πάμε – γιατί δεν πήγαν ούτε οι Κύπριοι στη λίρα. Κι ας έγινε γυαλιά-καρφιά τα τραπεζικό τους σύστημα με τα γκισέ να κλείνουν και τις καταθέσεις να κουρεύονται.

Το Grexit είναι λοιπόν ένα σκιάχτρο που δεν φοβίζει – και αυτό φαίνεται ήδη καθώς το σκιάχτρο δεν αρκεί για να συγκροτηθεί ως εκ θαύματος η πλειοψηφία των 180 που απαιτεί η εκλογή Προέδρου. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε λόγους να φοβόμαστε. Τι να φοβόμαστε; Να φοβόμαστε ότι η οικονομική συνταγή που ευαγγελίζεται το Βερολίνο και υλοποιεί το ΔΝΤ έχει εγκλωβίσει τη χώρα σε έναν φαύλο κύκλο κοινωνικής ερημοποίησης και αποπληθωρισμού. Οτι από το 2009 και μετά, διαδοχικές κυβερνήσεις αναγκάζονται να εφαρμόσουν πολιτικές λιτότητες, έχοντας ως μόνη άλλη επιλογή να αποχωρήσουν ή να αυτοχειριασθούν. Είναι το έργο αυτό που δεν φαίνεται να τελειώνει, απλώς οι πρωταγωνιστές εναλλάσσονται εντός του ταλαιπωρημένου πλην πρόθυμου να παραμείνει επί σκηνής θιάσου.