[Κραυγές και ψίθυροι] Τσουβάλια και ντορβάδες

2 λεπτά
Στην αρχή ήταν η οικονομική κρίση. Μετά η Χρυσή Αυγή. Τις τελευταίες ημέρες, ο Ρωμανός. Είναι θέματα για τα οποία προκαλούνται (ή «καλούνται» από μόνοι τους) να πάρουν θέση καλλιτέχνες της σόουμπιζ που πολύ συχνά δεν έχουν ούτε τις γνώσεις ούτε το κριτήριο. Σύμπτωμα του τσουβαλιάσματος μιας εποχής που δεν ορρωδεί να βάλει στον ίδιο ντορβά την επικοινωνιακή δυναμική της εγκυμοσύνης της Ελένης Μενεγάκη και τον θάνατο του Μπόμπι Σαντς.
Ολο αυτό θα έμενε στα όρια της γραφικότητας αν οι δηλώσεις των αμήχανων «σοουμπίζτας» δεν γίνονταν viral στον βωμό ενός επικοινωνιακού εθισμού και διακινούνταν με την αφελή σφραγίδα του talk of the town. Ετσι λοιπόν χθες έμαθα την άποψη της Σμαράγδας Καρύδη για την υπόθεση του Ρωμανού, σύμφωνα με την οποία επείγει να ικανοποιηθεί το αίτημά του γιατί «είναι ένα παιδί ερωτευμένο».
Δεν θα σταθώ στη δήλωση της συμπαθούς, κατά τα άλλα, ηθοποιού, ούτε στον τρόπο που διακινήθηκε. Ούτε καν στο ότι η κουβέντα έγινε στο πλαίσιο της πρεμιέρας της ταινίας «Από έρωτα» όπου πρωταγωνιστεί. Ας πούμε ότι είναι τυχαίο… Αυτό που με εντυπωσιάζει είναι το πόσο πολλοί έχουν πάρει στα σοβαρά τη φράση, περί άποψης, του Κλιντ Ιστγουντ. Ακόμη και για θέματα, όπως αυτό του Ρωμανού, που η έκφρασή της απαιτεί ακρίβεια χειρουργικής επέμβασης…
Τρία λεπτά δημοσιότητας μπορεί να δικαιούμαστε όλοι. Δημόσια έκφραση άποψης επί παντός του επιστητού, δεν νομίζω. Γιατί η ιστορία έχει δείξει πως τα σφάλματα είναι χειρότερα από τα εγκλήματα.













