[Κραυγές και ψίθυροι] Οι θησαυροί των χρόνων

Ενα νέο παιδί που επιλέγει, δικαίως ή αδίκως, τον μονόδρομο προς τον θάνατο. Ενας 83χρονος συγγραφέας που δολοφονείται… Σε αυτό το φορτισμένο, για πολλούς λόγους, Σαββατοκύριακο, το ερώτημα «τι εστί νεότης;» έξυνε εντός μου τη σκουριά βολικών κλισέ που πολύ συχνά υιοθετούμε απλώς και μόνο για να μπορούμε να συνεννοηθούμε μεταξύ μας…

Μέχρι που είδα τι δεν εστί νεότης! Στο βίντεο με τους νεολαίους του ΣΥΡΙΖΑ (ανεξαρτήτως πολιτικής ιδεολογίας) που κρέμασαν πανό στο Δημαρχείο της Θεσσαλονίκης διαμαρτυρόμενοι για το Φεστιβάλ Εργασίας. Και στη στάση του δημάρχου Γιάννη Μπουτάρη που το ξεκρέμασε. Αν, λοιπόν, η νιότη θεμελιώνεται πάνω στη ρήξη με το παλιό, τα νέα παιδιά που διατείνονταν πως με αυτό τον τρόπο κάνουν πολιτική παρέμβαση, με κατέβασαν ολοσούμπιτη στο τρίτο υπόγειο του παλαιοκομματισμού. Με άναρθρο πολιτικό λόγο και έπαρση από το πουθενά, χωρίς καν τη λεκτική ανατροπή αυτού που θέλει να αλλάξει τον κόσμο αρχίζοντας από τις λέξεις, έμοιαζαν να εκτελούν υπηρεσία προς εξαργύρωση (οι συνειρμοί προσωπικοί) της επερχόμενης νίκης. Και από την άλλη.ο Μπουτάρης – της παραδοχής ότι έχει κάνει χρήση ναρκωτικών, της γυμνής φωτογράφισης, της ίδρυσης τζαμιού και πολλών άλλων – ήρεμος, αδιαπραγμάτευτος και αποφασιστικός, μου υπενθύμισε τι σημαίνει η λέξη «κότσια». Και δη νεανικά…

Ε, λοιπόν, από την εντεταλμένη και με αδειανό φώνημα νιότη, προτιμώ – για να μη μείνουμε στον Μπουτάρη – τη σιωπηρή, στεγνή και ριψοκίνδυνη νεανικότητα του Μένη Κουμανταρέα. Και τους «θησαυρούς» των χρόνων του…