ΟΙ 180 ΚΑΙ Η ΤΡΟΪΚΑ

Η υπόγεια κινητικότητα που παρατηρείται εσχάτως γύρω από την προεδρική εκλογή δείχνει ότι η κοινή λογική δεν έχει εκλείψει εντελώς από τη χώρα: σε μία στιγμή που η διαπραγμάτευση με την τρόικα δείχνει τελματωμένη λόγω ακριβώς της πολιτικής αβεβαιότητας, από πολλές πλευρές εκδηλώνεται προσπάθεια για την υπέρβασή της. 

Είναι προφανές ότι αν επιτευχθεί εκλογή Προέδρου από την παρούσα Βουλή – και αν αυτό γίνει δυνατό να αποδειχθεί διά δηλώσεων στο αμέσως προσεχές διάστημα – η χώρα αποκτά ένα ισχυρό χαρτί απέναντι στους δανειστές: η κυβέρνηση δεν θα παζαρεύει πια με το άγχος των εκλογών – πράγμα που θα μπορούσε να οδηγήσει ακόμα και σε ρήξη με την τρόικα και απροσδιόριστες, αλλά πάντως αρνητικές, συνέπειες. 

Η υποχώρηση της πολιτικής αβεβαιότητας θα ήταν εξάλλου ένα ισχυρό μήνυμα προς τους δανειστές ότι στην Ελλάδα την πλειοψηφία αποτελούν εκείνες οι δυνάμεις που επιθυμούν την ομαλή έξοδο από την πολιτική των Μνημονίων, παρ’ ότι όλοι πλέον αντιλαμβάνονται πως ο δρόμος δεν πρόκειται να είναι εύκολος. 

Εξάλλου, είναι ιδιαίτερα σημαντικό το γεγονός ότι και στελέχη της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχουν θέσει – με προσωπικές αλλά και με δημόσιες δηλώσεις – ζήτημα συνεννόησης για την προεδρική εκλογή, με αντάλλαγμα τον προσδιορισμό του χρόνου των εθνικών εκλογών. 

Είναι προτάσεις που αξίζει να συζητηθούν – παρά το προφανές μειονέκτημά τους: αν, για παράδειγμα, γίνει συζήτηση για εκλογές τον Ιούνιο, τότε απλώς θα μετατοπισθεί χρονικά η πολιτική αβεβαιότητα, με τις ίδιες αρνητικές συνέπειες που βιώνουμε σήμερα. 

Το σημαντικότερο πάντως συμβαίνει ήδη: η συζήτηση έχει αρχίσει ανάμεσα στις πολιτικές δυνάμεις. Και είναι προφανές ότι η εν εξελίξει διαδικασία της υπερψήφισης του προϋπολογισμού – με τις ομιλίες των πολιτικών αρχηγών – δίνει περιθώρια για περαιτέρω συνεννόηση.