Αρχισα να τρέχω συστηματικά το 1992 για να διατηρούμαι ως ορειβάτης υψηλών βουνών (Ιμαλάια, Ανδεις κ.λπ.) στο πλαίσιο αποστολών του Αθηναϊκού Ορειβατικού Συλλόγου. Συνέχισα όχι τόσο για το ίδιο το τρέξιμο όσο για να βελτιώνω τη φυσική μου κατάσταση. Ετρεχα μόνος μου, αφού οι υπόλοιποι τότε στον Αγιο Κοσμά ήταν αποκλειστικά «τρεχαλατζήδες» που δεν τους γνώριζα. Ο πρώτος επίσημος αγώνας στον οποίο έλαβα μέρος ήταν ο Κλασικός Μαραθώνιος του 1996. Με την πάροδο του χρόνου, ύστερα από ένα ορειβατικό ατύχημα που είχα, αποφάσισα να αφιερώσω περισσότερο χρόνο στο τρέξιμο παρά στην ορειβασία - ευτυχώς εδώ και δύο χρόνια είμαι σε θέση να ανεβαίνω και πάλι στα ψηλά βουνά. Ετσι, από το 2000 μέχρι το 2012 έλαβα μέρος σε πολλούς αγώνες υπερμαραθώνιων δρόμων στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό. Την πρώτη υπεραπόσταση, θυμάμαι, την έτρεξα από Ελευσίνα ώς Κόρινθο (Σαρωνικός Δρόμος, περίπου 70 χλμ.). Το 2007 έφτασα να τρέξω ώς και 806 χιλιόμετρα σερί μέσα σε επτά ημέρες! Νωρίτερα, το 2005, διοργάνωσα τον 1ο αγώνα 24 ωρών στο Στάδιο του Λουτρακίου και τον επόμενο χρόνο το 1ο Φεστιβάλ Υπεραποστάσεων (www.dayrunners.gr), επίσης στο Λουτράκι. Αγώνας που συνεχίζεται κάθε χρόνο έκτοτε στις ολυμπιακές εγκαταστάσεις στο πρώην δυτικό αεροδρόμιο του Ελληνικού - μάλιστα του χρόνου θα γίνει η 10η κατά σειρά διοργάνωση.
Τις προπονήσεις μου τα χρόνια αυτά τις έκανα κυρίως στην Παραλιακή - Γλυφάδα - Βουλιαγμένη - Βάρκιζα -, στο γήπεδο της Αργυρούπολης και σε διάφορα άλλα σημεία μεταξύ Ανω Γλυφάδας - Βούλας (Πανόραμα). Κατά καιρούς με προπονούσαν σπουδαίοι ερασιτέχνες δρομείς, όπως ο Πέτρος Φωκάς και ο Μάκης Μάλλιος. Πολλές φορές είχα την τιμή και την τύχη να τρέχω και με τον Σπύρο Κοντοσώρο, όταν αυτός προπονούσε αρχικά στο γήπεδο της Αργυρούπολης και μετά στον Αγιο Κοσμά.
Σαφώς και είναι και κουραστικό και μονότονο το διαρκές αυτό τρέξιμο, όπως οτιδήποτε γίνεται ρουτίνα. Θέλει οπωσδήποτε και καλή φυσική κατάσταση, κατάλληλο σωματότυπο, συνεχή προπόνηση και ψυχικά αποθέματα μεγάλα για να τρέχει κανείς υπεραποστάσεις, να μπορεί να ανταποκρίνεται στις κακουχίες της εξαντλητικής, μερικές φορές, προπόνησης. Προσωπικά, στα 58 μου πλέον, προσπαθώ να μην τραυματιστώ. Σωματικά δεν αποκομίζω, θεωρώ, κάποια οφέλη με τόσο τρέξιμο. Τα ψυχολογικά κέρδη μου, ωστόσο, είναι τα μεγάλα: εστιάζονται στη διαρκή ανανέωση της πνευματικής μου διαύγειας και την αύξηση του βαθμού της υπομονής και επιμονής μου. Τρέχοντας, δηλαδή, αποκομίζω θετικές κοινωνικές προεκτάσεις, εμφανείς στην οικογένειά μου - είμαι πατέρας τριών παιδιών -, αλλά και στη δουλειά μου -είμαι ανοσολόγος - επιστημονικός διευθυντής στο Κέντρο Ανοσολογίας και Ανοσοθεραπείας του Καρκίνου στο νοσοκομείο Ο Αγιος Σάββας. Ως εκ τούτου, θα θεωρούσα σωστή την απόφαση που θα έπαιρνε κανείς να αρχίσει την προπόνησή του ώστε να συμμετέχει σε ερασιτεχνικούς αγώνες τρεξίματος. Αν και δεν θα ήταν σε καμία περίπτωση λάθος να προπονείται έστω και χωρίς να λαμβάνει μέρος σε αγώνες! Το βασικό είναι η προπόνηση και μετά ό,τι ήθελε προκύψει…