[Κραυγές και ψίθυροι] Ο νεροχύτης και το Ιντερνετ

Είναι φίλοι μου αγαπημένοι. Μας ενώνουν πολλά, εκτός από ένα. Η χρήση του Διαδικτύου. Ούτε εγώ ήμουν πιτσιρίκι όταν άνοιξαν μπροστά μου οι πύλες του… ανεξήγητου. Σαν καβουράκια πατούσαν τα δάχτυλά μου τα πλήκτρα. Και τρέμω ακόμη μήπως το πάτημα ενός λάθος κουμπιού με εκθέσει στο διαδικτυακό σύμπαν. Αλλά προσπαθώ. Οι «φίλοι μου μεσάνυχτα» από την άλλη, έχουν ανοίξει αντάρτικο κόντρα σε αυτό που αποκαλούν «φασισμό του Διαδικτύου». Εχουν αναγάγει σε ιδεολογία το ότι δεν χρησιμοποιούν υπολογιστή, αναρωτιούνται τι κακό κάνουν και διαπιστώνουν ότι ζούμε σε μια περίεργη εποχή.

Στον «Κίτρινο φάκελο» του Μ. Καραγάτση γίνεται κάπου λόγος για τη νουβοτέ (τη δεκαετία του 1930) των νεροχυτών από χάλυβα. «Δεν συγκρίνω», λέει ο ήρωας, «τον μαρμάρινο και τον χαλύβδινο νεροχύτη αισθητικώς. Στέκω στο ότι ο χαλύβδινος, κατά πολύ φτηνότερος, μπορεί να εξυπηρετήσει απείρως περισσότερα σπίτια. Είναι μια αδήριτη πραγματικότητα που κατατροπώνει με τη λογική του γεγονότος τη λογική της αφαίρεσης. … Τι είπε ένας άνθρωπος του Η’ αιώνα π.Χ. όταν είδε έναν πετροπελεκητή να φτιάχνει έναν νεροχύτη; “Τι κόπος για να πλένουμε τα χέρια μας μέσα στο σπίτι αντί να τα πλένουμε στον αυλόγυρο. Ζούμε σ’ έναν περίεργο αιώνα”».

Ετσι και οι φίλοι που αρνούνται την ιντερνετική επικοινωνία είναι σαν να έλεγαν πριν από λίγα χρόνια «Δεν χρησιμοποιώ τηλέφωνο, ό,τι έχεις να μου πεις, έλα να μου το πεις στο σπίτι». Δεν κάνουν λοιπόν κανένα κακό. Απλώς κάνουν τη ζωή όλων μας δυσκολότερη. Γιατί τους αγαπάμε και θέλουμε να επικοινωνούμε μαζί τους.