Τον είδα! Και, το χειρότερο, με είδε ότι τον είδα. Πλήρωνα στο ταμείο γκουρμέ ταχυφαγείου όταν άνοιξε κατά λάθος η πόρτα της κουζίνας και τον πήρε το μάτι μου να πλένει κάτι στον νεροχύτη. Τον είχα ξαναδεί πριν από λίγα βράδια. Σε θεατρική παράσταση όμως, από αυτές μάλιστα που έχουν συζητηθεί και επαινεθεί. Τον είχα χειροκροτήσει μαζί με όλους τους θεατές που φώναζαν «μπράβο»! Στα καμαρίνια που πήγα να τον συγχαρώ, λόγω προσωπικής γνωριμίας, έλαμπε. «Ηθοποιός σημαίνει φως» σκέφτηκα. Τον έχετε δει και εσείς σε πετυχημένα σίριαλ, σε περιοδικά, καλεσμένο σε εκπομπές! Και να πλένει πιάτα;
Ξαναγύρισα στη θέση μου. Ντρεπόμουν λες και είχα διαπράξει αδιακρισία. Κατάλαβα όμως ότι αυτό που με καθήλωνε ήταν η δική μου αμηχανία και θεώρησα ότι το καλύτερο ήταν να φύγω. Δεν πρόλαβα να απομακρυνθώ λίγα βήματα και τον άκουσα να με φωνάζει. Καθήσαμε σε ένα παγκάκι και άρχισε να… απολογείται. «Στο θέατρο δουλεύω με ποσοστά όπως πολλοί ηθοποιοί σήμερα. Στην καλύτερη να βγουν τετρακόσια ευρώ τον μήνα. Το καλοκαίρι ήμουν σε περιοδεία τρεις μήνες, πήρα σύνολο δυόμισι χιλιάρικα, αλλά με αυτά έπρεπε να πληρώσω ξενοδοχείο και φαγητό. Με ποσοστά δουλεύει και η γυναίκα μου – επίσης ηθοποιός. Αντε να βγάζει άλλα τόσα. Και πολλά σου λέω. Δίνουμε πεντακόσια για νοίκι. Εχουμε και ένα παιδάκι. Προχθές μας έκοψαν το ρεύμα. Δανείστηκα από τρεις για να πληρώσω». Και μου εξήγησε ότι πολλοί – εργαζόμενοι, όχι άνεργοι – συνάδελφοί του πηγαίνουν στο σουπερμάρκετ με το δίλημμα αν θα αγοράσουν σαπούνι ή γάλα.
«Πού φτάσαμε…» του είπα. «Που δεν έχουμε να φάμε;» με ρώτησε. «Οχι. Που ντρεπόμαστε να το πούμε επειδή μας καλλιέργησαν ενοχές για την κατάντια μας και θεωρούμε προσωπική αποτυχία την αποτυχία ενός ολόκληρου συστήματος» του απάντησα. Εβγαλε έναν αναστεναγμό που έκρυβε ανακούφιση. Σαν να τον βάραινε λιγότερο η «ταπεινωτική» δουλειά που αγωνιούσε να μην αποκαλυφθεί. Και σαν να ξανακέρδισε κάτι από τη λάμψη που είχε στο καμαρίνι. Αποχαιρετιστήκαμε και γύρισε στην κουζίνα του. Ηθοποιός σημαίνει φως. Εστω και με κομμένο ρεύμα!