[Διαστάσεις] Φέρτε μας τον Γιούνκερ!

Κυκλοφορεί ένα αρκετά πειστικό σενάριο ότι η ευρωζώνη βγαίνει επιτέλους από την κρίση. Κι αυτό, όχι χάρις στο Βερολίνο που παραμένει αδιάλλακτο, αλλά χάρις στην Ουάσιγκτον που παίρνει το τιμόνι. Ετσι κάπως τελειώνουν οι κρίσεις στην Ευρώπη, το θυμόμαστε κι από το Γιουγκοσλαβικό: κάποια στιγμή χάνουν την υπομονή τους οι Αμερικανοί και παίρνουν τα πράγματα στα χέρια τους. Αλλοτε ρίχνουν βόμβες στους πρωταγωνιστές της εθνοκάθαρσης κι άλλοτε ρίχνουν πετρέλαιο στις διεθνείς αγορές.

Πράγματι, η πτώση της τιμής του πετρελαίου είναι ένας από τους τρεις παράγοντες που οδηγούν πολλούς αναλυτές να εκτιμούν ότι τα δύσκολα για την ευρωζώνη πέρασαν. Οι άλλοι δύο είναι οι συντονισμένες ενέργειες της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και της Fed για την υποτίμηση του ευρώ και η διαφαινόμενη αλλαγή στάσης της Κομισιόν στο μέτωπο της λιτότητας (αποτέλεσμα, σε ένα βαθμό, και της πίεσης της Ουάσιγκτον). Ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ δεν θα μπορούσε να είναι σαφέστερος. Σε συνέντευξή του που δημοσιεύτηκε χθες σε οκτώ ευρωπαϊκές εφημερίδες, γνωστοποίησε την απόφασή του να μην επιβάλει ποινές στο Παρίσι και τη Ρώμη για την παραβίαση των ευρωπαϊκών κανόνων. Οι δύο χώρες έχουν τώρα προθεσμία μέχρι την άνοιξη για να προωθήσουν τις αναγκαίες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Κι έχει ο Θεός.

Πώς εξηγείται η αντίθεση ανάμεσα στην επιείκεια της Κομισιόν απέναντι στις δύο πρωτεύουσες και την αδιαλλαξία της τρόικας απέναντι στην Ελλάδα; Δικαιούμαστε άραγε να μιλάμε για επιλεκτική μεταχείριση; Μήπως έχει σχέση με την Αμφίπολη και τη ζήλεια που ένιωθαν πάντα οι Ευρωπαίοι για το λίκνο του πολιτισμού; Θα βοηθούσε μια διαδήλωση με σύνθημα «Φέρτε μας τον Γιούνκερ»;

Δύσκολα. Η σκληρή στάση των τροϊκανών, το έχουμε πια καταλάβει όλοι, έχει πρωτίστως σχέση με την έλλειψη εμπιστοσύνης προς το πολιτικό προσωπικό της χώρας, τόσο αυτό που κυβερνά όσο κι εκείνο που φιλοδοξεί να κυβερνήσει. Οι σπασμωδικές κινήσεις της κυβέρνησης το τελευταίο διάστημα, που τη μια μέρα  έδιωχνε (μονομερώς) το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, τη δεύτερη έβγαινε θριαμβευτικά (και μονομερώς) από το Μνημόνιο και την τρίτη κατέθετε με εθνική υπερηφάνεια (και μονομερώς) τον προϋπολογισμό, κάθε άλλο παρά συνέβαλαν στην αποκατάσταση αυτής της εμπιστοσύνης. Την ίδια στιγμή, η πολιτική διαπραγμάτευση για την οποία μιλά το Μαξίμου βρίσκεται σε απόλυτη αντίφαση με το κλίμα πολιτικής αστάθειας που εισπράττουν οι πιστωτές. Την ώρα που οι απεσταλμένοι της κυβέρνησης προσπαθούσαν στο Παρίσι να σώσουν ό,τι ακόμη μπορεί να σωθεί, οι εκπρόσωποι της αξιωματικής αντιπολίτευσης επιδίδονταν στο Λονδίνο σε λεονταρισμούς. Αλλά αυτή δεν είναι σοβαρή εικόνα μιας χώρας που εξακολουθεί να βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού.

Το πιθανότερο είναι τώρα ότι η κυβέρνηση θα εξαναγκαστεί σε νέες παραχωρήσεις, τις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταγγείλει, με αποτέλεσμα το χάσμα να μεγαλώσει και οι διαπραγματεύσεις να γίνουν ακόμη πιο δύσκολες. Κάποιος πρέπει να λάβει την πρωτοβουλία για μια εθνική συνεννόηση ώστε να υπάρξει εκτόνωση της έντασης. Κι αυτός δεν μπορεί παρά να είναι ο Πρωθυπουργός. Είναι κρίμα να κάνουμε τελικά εκείνο το άλμα στο κενό.