[Στην ανάπαυλα] Κόμματα κι αρώματα
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Ελαβα ένα mail από τον φίλο Σπύρο Μαργέτη που λέει, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι «σύμφωνα με τις στατιστικές, αυτοί που ήμασταν παιδιά τις δεκαετίες του ’40, ’50, ’60, και ’70 πιθανόν δεν θα έπρεπε να είχαμε επιζήσει.
Οι κούνιες μας ήταν βαμμένες με γυαλιστερή λαδομπογιά με βάση τον μόλυβδο. Τα πατώματα είχαν μωσαϊκό που σου περόνιαζε τα κόκαλα κι οι κρεβατοκάμαρες ξύλινα πατώματα που τα γυάλιζαν με παρκετίνη, με κάτι βαριές παρκετέζες και κάθε τόσο αγκίθες καρφωνόντουσαν στις ξυπόλητες πατούσες μας.
Παιδικές αρρώστιες έκαναν θραύση. Κάθε τόσο κι ένας φίλος ή συμμαθητής πάθαινε ιλαρά, κοκίτη, μαγουλάδες, ανεμοβλογιά.
Δεν είχαμε καπάκια ασφαλείας στα μπουκάλια με τα φάρμακα, ούτε καπάκια στις πρίζες του δωματίου, εκείνες τις σκούρες τις φτιαγμένες από βακελίτη.
Ζεσταινόμασταν με σόμπες με ξύλα ή με… κάρβουνο ή με θερμάστρες πετρελαίου».
Τι να πεις; Στατιστικές.
Εμένα άλλη ήτανε η «βοή μου» αυτές τις μέρες: Ποια είναι η κυρία Ξουλίδου κι από πού ξεφύτρωσε; Τι έγινε στο Παρίσι με το ΔΝΤ; Τι είπανε οι συριζαίοι στο Λονδίνο; Τι τους απαντήσανε; Τι είπε η κυρία Βούλτεψη για το θέμα; Τι ανταπαντήσανε απ’ την Κουμουνδούρου;
Μ’ αρέσει πολύ που οι ρεπόρτερ δεν λένε πάντα ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ ή ΔΗΜΑΡ, αλλά προτιμούν η Κουμουνδούρου, η Χαριλάου Τρικούπη, η Συγγρού, η Αγίου Κωνσταντίνου, μεγάλη η χάρη του (του Κωνσταντίνου του μεγάλου, όχι του Κουβέλη του μικρού).
Πήγα να το κάνω και εγώ μια φορά στην πρόβα κι αντί να πω «Πού είναι η Παναγιωτοπούλου;» είπα «Πού είναι ο Λυκαβηττός;», αντί για «Μη φωνάζεις Μίρκα» είπα «Μη φωνάζεις Παγκράτι» και αφού κοιταχτήκανε όλοι περίεργα, μετά φώναξαν έναν γιατρό.
Γι’ αυτό, άλλο ζωή, άλλο θέατρο. Μην τα μπλέκουμε.
Εγώ το ξέρω. Το ‘μαθα. Αλλά βλέπω στην πολιτική σκηνή δεν το έχουν εμπεδώσει. Εχουμε καιρό. Κι έχει κι ο καιρός γυρίσματα.
Βλέπω να έρχονται περίεργες μέρες. Καλά το λέει η κυρία Μπακογιάννη: «Αν θέλουν να κάψουν τον Τσίπρα και να μετατρέψουνε τη χώρα σε σκιάχτρο… να μας το πουν να κάνουμε και μεις τα κουμάντα μας».
Τι κουμάντα να κάνουμε εμείς; Εδώ πάντα άλλοι μας κάνανε κουμάντο.
Τέλος πάντων, όλοι βλέπουν εκλογές, αλλά μας το λένε με τρόπο απ’ τα σόσιαλ τα μίντια. Μην το ακούσουμε απότομα και τρομάξουμε οι κατατρομαγμένοι.
«Αυτά τα Χριστούγεννα θα έχουνε άρωμα εκλογών».
Εγώ ήξερα Χριστούγεννα με άρωμα μελομακάρουνων ή μελομακαρούνων ή μελομακάρονων (ανάλογα με τη γειτονιά και το μορφωτικό επίπεδο), άντε και άρωμα κουραμπιέδων και βασιλόπιτας (εσείς κυρία Ξουλίδου μαχλέπι βάζετε; Για να ξέρω). Εκλογών άρωμα σε κανένα Χόντο δεν βρήκα.
Κι αυτό το άρωμα εκλογών τι μυρωδιά να έχει; Μάλλον για απόσταγμα αγριοτσουκνίδας και σανταλόξυλου το κόβω. Πολύ τσούξιμο και βρεμένη σανίδα.
Πάντως, βλέποντας κι ακούγοντας όλες αυτές τις αποχρώσεις του ξανθού να μαλλιοτραβιούνται στις οθόνες, μάλλον έχει δίκιο η στατιστική του φίλου Σπύρου.
Οι γενιές που μεγαλώσαμε στις δεκαετίες ’40, ’50, ’60 δεν έχουμε επιζήσει. Αυτό που διάγουμε είναι η μετά θάνατον ζωή.
Ζωή σε λόγου σας.
Google news
