[Εισαγωγικά] Το Ιράκ της οικονομίας

ΤΑ χρόνια περνάνε. Η κρίση δεν περνάει. Τέλος πάντων. Πριν από τρία χρόνια σχεδόν ο υπογράφων είχε κάνει μια κουβέντα με τον «κόκκινο τραπεζίτη» της Λαζάρ, Ματιέ Πιγκάς. Είχαν συμφωνήσει, ενώπιον πρώην υπουργού, ότι η Ελλάδα τείνει να εξελιχθεί σε ένα είδος «Ιράκ της διεθνούς οικονομίας».

Με το ευρωπαϊκό σκέλος του ελληνικού προγράμματος να τελειώνει και τη διαπραγμάτευση τρόικας και κυβέρνησης σε αδιέξοδο, η κουβέντα δεν θα μπορούσε να είναι πιο ακριβής. Αν μη τι άλλο γιατί στο Ιράκ γίνεται πάλι χαμός με τους ισλαμιστές του χαλιφάτου – κάτι που ανάγκασε τους Αμερικανούς να εμπλακούν εκ νέου. Με τον ίδιο τρόπο που το ΔΝΤ αλλά και ο Σόιμπλε – στον οποίο πολλοί αποδίδουν ρόλο στο παρασκήνιο – δεν έχουν κλείσει τους λογαριασμούς τους με την Ελλάδα. Το μεν ΔΝΤ μπορεί να αναγνώρισε εκ των υστέρων ότι το πρόγραμμα του 2010 ήταν λάθος, αλλά επιμένει να διαβάζει ανάποδα τα δημοσιονομικά για το 2015 και να ζητεί νέα μέτρα που θα πνίξουν την οικονομία – περικοπές συντάξεων, αύξηση του ΦΠΑ, τα γνωστά. Αντίστοιχα, ο γερμανός υπουργός Οικονομικών και οι άνθρωποί του φέρονται να θεωρούν ότι η Ελλάδα κακώς μπήκε στην ΟΝΕ και ότι ο μετασχηματισμός τής οικονομίας μας δεν έχει τελειώσει.

Κάπου εκεί προέκυψαν οι σαλαφιστές – στα οικονομικά – του ΣΥΡΙΖΑ και πάμε για νέο γύρο. Οπως πάντα, τίποτε δεν χαλάει από μόνο του. Το Ιράκ ξανακύλησε όχι μόνο γιατί τίποτε δεν είχε φτιαχτεί, αλλά γιατί το σάπισμα της Συρίας δημιούργησε ζωτικό χώρο για τους μουσάτους αποκεφαλιστές του χαλιφάτου. Αντίστοιχα, η Ελλάδα, κι ας έχει προκύψει μια δειλή ανάκαμψη, δεν μπόρεσε να βγει στις αγορές γιατί το διεθνές περιβάλλον ξίνισε για διάφορους άλλους λόγους. Η Ευρώπη, ασχέτως ημών, υφίσταται αργά αλλά σταθερά την ερημοποίηση του αποπληθωρισμού – το περιβόητο deflation – και η ποσοτική χαλάρωση της ΕΚΤ έρχεται πολύ αργά. Αυτό δεν είναι άσχετο με τον δογματισμό του Σόιμπλε και τον μερκεβελισμό της τελευταίας πενταετίας – απαραίτητη η ανάγνωση του ρεπορτάζ του αμερικανικού «New Yorker» για τη σκληρή πολιτική προσωπικότητα της καγκελαρίου.

Είμαστε λοιπόν πάλι στα ίδια – ή μάλλον σε μια χώρα διαλυμένη που χρειάζεται κεφάλαια και ρευστότητα και όχι άλλη τιμωρητική λιτότητα. Αυτονοήτως, μια κυβέρνηση κουρασμένη από την υπερπροσπάθεια και φθαρμένη δημοσκοπικά αντιμετωπίζεται απαξιωτικά από την τρόικα. Την ίδια ώρα που η αξιωματική αντιπολίτευση έχει επιλέξει την άρνηση της πραγματικότητας, έστω κι αν έχει δίκιο ηθικά. Γιατί τι περίμεναν Μηλιοί, Σταθάκηδες και Κουμουνδούρου; Οτι θα τους έστρωναν κόκκινο χαλί στο Λονδίνο; Ζούμε, δεν ζούμε – εν μέσω salon du bricolage και αδέσποτων e-mail από το Σίτι – τον δεύτερο γύρο τού «Και η Ελλάδα, κυρία;», είναι βέβαιο ότι οι αγορές και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα τα βρουν εύκολα.

Είναι ακόμη πιο βέβαιο ότι ύστερα από μια πενταετία θυσιών η Ελλάδα δεν έχει βρει τον δρόμο της, ενώ καταδυναστεύεται από τους ξένους «προστάτες» της.