[Κραυγές και ψίθυροι] Το παλιό ως νέο

Από τη Φινλανδία, τη χώρα με ένα από τα αρτιότερα εκπαιδευτικά συστήματα στην Ευρώπη, μας έρχονται τα καινοτόμα. Σύμφωνα με ένα πρότζεκτ που θα ολοκληρωθεί το 2016, το κομπιούτερ θα αντικαταστήσει τα μολύβια και τα τετράδια σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης.

Εχω μάθει να μη δυσπιστώ στο καινούργιο, ακόμη και αν μου φαίνεται ακατανόητο η επικίνδυνα ανατρεπτικό. Γι’ αυτό και δεν θα σταθώ στη νοσταλγία ή τον συμβολισμό της εικόνας με το πρωτάκι που προσπαθεί αδέξια να κρατήσει το μολύβι και να ζωγραφίσει πάνω στο χαρτί την απαρχή της γνώσης ούτε στη μυρωδιά της λαστιχένιας σβήστρας.

Δεν ξέρω όμως πόσο κατανοούμε τις λέξεις και πόσο εξοικειωνόμαστε με την έννοιά τους όταν τις πληκτρολογούμε αντί να τις σχεδιάζουμε. Πόσο νεωτεριστικό είναι να απομακρυνθούμε από τη γλώσσα – την ελληνική αλλά και τις ξένες -, να χάσουμε την κιναισθητική της γνώση, όπως είπε ο καθηγητής Γιώργος Μπαμπινιώτης σχολιάζοντας το φινλανδικό πρότζεκτ. Και κατά πόσο αυτό θα προαγάγει τον λόγο, ο οποίος παρατηρώ ότι γίνεται ολοένα και πιο εσωστρεφής. Και, σωστά ή λάθος, θεωρώ ότι η εξέλιξη του λόγου είναι απόλυτα συνδεδεμένη με την εξέλιξη του πολιτισμού.

Τελικά η «νεκροψία» της εποχής μας θα δείξει αν ισχύει αυτό που ακούγεται στις τελευταίες σκηνές του «Γατόπαρδου», ότι δηλαδή για να αλλάξουν όλα πρέπει να μείνουν τα πάντα ίδια, ή το διαδικτυακό τσιτάτο «Ηρθαν τα αύρια να διώξουν τα σήμερα».