[Ενστάσεις] Το μαγαζί του μπαμπά

Στις εκλογές του 2004 ο Γιώργος Παπανδρέου είχε καθιερώσει ένα νέο στυλ παρέμβασης. Επαιρνε ένα λεωφορείο και επισκεπτόταν διάφορα μέρη στις παρυφές της πρωτεύουσας ή και της επαρχίας. Και ύστερα, το βράδυ, όταν είχε ολοκληρώσει τον θρίαμβο, έγραφε (ή υπαγόρευε;) ένα κείμενο με τις εντυπώσεις του, σε στυλ «αγαπημένο μου ημερολόγιο». Είδε μια αγρότισσα που του ‘σφιξε το χέρι και του είπε πόσα περιμένει από τους Παπανδρέου. Συνάντησε έναν απόμαχο που τον εμψύχωσε – αν μπορούσε να του δώσει και τη σύνταξή του. Τον χαιρέτησαν δύο κορίτσια, η νεότητα είναι πάντα εμψυχωτική…

Κάπως έτσι, με επικοινωνιακά παιχνίδια, ο Γιώργος Παπανδρέου έχασε πανηγυρικά τις εκλογές του 2004. Εξίσου παιγνιωδώς έχασε και τις επόμενες, το 2007, αφού ο Κώστας Καραμανλής κατάφερε να χρησιμοποιήσει πολιτικά επ’ ωφελεία του τη μεγαλύτερη καταστροφή των τελευταίων δεκαετιών, τις τεράστιες πυρκαγιές εκείνου του καλοκαιριού, που άφησαν πίσω τους και εκατόμβες ανθρώπινων θυμάτων. Την ώρα που ο Ρουσόπουλος μοίραζε επιταγές σε όσους δήλωναν καμένοι, μάζευε δηλαδή ψηφαλάκια, ο Γιώργος Παπανδρέου υποσχόταν να φτιάξει στην Ολυμπία κάτι σαν αρχαιολογική Ντίσνεϊλαντ.

Κάπως έτσι, σαν να βρίσκεται στην Ντίσνεϊλαντ, πολιτεύτηκε, ως πρωθυπουργός πλέον, και την περίοδο της χρεοκοπίας – μια περίοδος που άρχισε με το παροιμιώδες «λεφτά υπάρχουν» και έκλεισε με την εξαγγελία ενός δημοψηφίσματος που δεν έγινε και την ύστατη προσπάθεια να επιβάλει στη χώρα, στην πιο κρίσιμη στιγμή της, ως διάδοχό του τον δικό του Φίλιππο Πετσάλνικο.

Υπό άλλες συνθήκες, ένας πολιτικός που τα μούσκεψε τόσο πολύ θα έπρεπε να αποφεύγει να ξύνεται στην γκλίτσα του τσοπάνη. Αλλά αυτός δεν πέρασε από το ΠΑΣΟΚ ως πολιτικός, αλλά ως ο κληρονόμος του «μαγαζιού του μπαμπά». Είναι βέβαιο ότι δεν θα σταματήσει αν δεν το κλείσει. Εύλογο. Πώς αλλιώς θα γράψει την τελευταία δακρύβρεκτη σελίδα στο αγαπημένο του ημερολόγιο;