[Κραυγές και ψίθυροι] Διότι δεν συνεμορφώθην

Ξανθός, γαλανομάτης… Ηρθε στη χώρα μας με το πρόγραμμα Erasmus. Πιθανότατα να έχει αντιμετωπίσει, λόγω της καταγωγής του, τη δυσπιστία ή την ειρωνεία των συμπολιτών μου. Το «έγκλημά» του, ότι στάθηκε να παρακολουθήσει μια διαδήλωση. Η τιμωρία του, άγριος ξυλοδαρμός από τα ΜΑΤ και ένα πληγωμένο πρόσωπο που «πληγώνει» το Διαδίκτυο. «Τι χώρα είναι αυτή που πρέπει να φοβάσαι την Αστυνομία;» αναρωτιέται ο γερμανός φοιτητής. Τα ίδια θα έλεγε αν μπορούσε να δει και το βίντεο από τη συμπλοκή στο περίπτερο των Εξαρχείων. Πότε γίναμε στην Ελλάδα τόσο ευέξαπτοι να πλακωνόμαστε για ένα μπουκάλι νερό;

Μεγάλωσα την εποχή που μπορούσες να την πληρώσεις άσχημα «διότι δεν συνεμορφώθης  με τας υποδείξεις». Από το σπίτι ακόμα. Οταν κάναμε φασαρία, οι αυστηροί γονείς μάς απειλούσαν ότι θα φωνάξουν τον αστυνόμο. Που προσωποποιούσε την απειλή για πολλούς ενηλίκους και τον μπαμπούλα για τους περισσότερους ανηλίκους. Ο,τι σήμερα δικαιούται να διερωτάται ο γερμανός φοιτητής τότε είχε δεδομένη απάντηση. Σε αυτή τη χώρα φοβόμασταν την Αστυνομία. Επρεπε να αλλάξουν πολλά για να ξεπεράσω αυτόν τον φόβο. Να μη με νοιάζει ποιος, εκτός από τον γαλατά, θα χτυπήσει την πόρτα μου στις έξι το πρωί.  

Τα τεκμήρια μιας αχρείαστης αστυνομικής βίας μου υπενθύμισαν εκείνους τους φόβους. Αν θα έπρεπε να διαλέξω, δεν με νοιάζει να γυρίσουμε στους μισθούς του 1970. Ταμείο είναι και θα τα ξαναβρούμε. Στους φόβους του 1970 δεν θέλω να γυρίσουμε…