[Κραυγές και ψίθυροι] Αθήνα, χωριουδάκι μου

Ούτε ο θάνατος – φάντασμα του αντισυστημικού σκύλου Λουκάνικου είχε προκαλέσει τέτοια λυρική ακράτεια. Σε σόσιαλ μίντια και σάιτ. Κόψανε την πιο διάσημη βουκαμβίλια της Αθήνας. Παρντόν;

Αγαπώ την πόλη μου! Οχι γιατί απολαμβάνω τις ομορφιές της, αλλά γιατί μπορώ να συνθηκολογήσω με τις ασχήμιες της. Την έχω περπατήσει από παιδί και την έχω δει να μεταμορφώνεται. Από καλοβαλμένη αστή σε χαώδη μητροπολίτισσα. Οπως συμβαίνει όμως και με τους ανθρώπους, πρέπει να σεβαστώ τις ανάγκες και τις συνθήκες της. Για παράδειγμα, δεν νευριάζω όταν κολλάω στην κίνηση. Στις πόλεις κυκλοφορούν αυτοκίνητα και τα αυτοκίνητα μποτιλιάρουν. Επίσης, στις πόλεις οι τοιχοποιίες είναι πιο σημαντικές από τις βουκαμβίλιες. Διάσημες και άσημες. Οπότε βρίσκω μάλλον υπερβολικό τον δημόσιο θρήνο για τον (δικαιολογημένο) «θάνατο» του εντυπωσιακού, ομολογουμένως, φυτού και τη δημοσιογραφική διάστασή του.

Είναι χαρακτηριστικό των τελευταίων χρόνων η τάση να αναδειχθούν σημεία της Αθήνας ως πλάνα από την «Κυριακή στο χωριό». Θυμάμαι ότι η Μαρίζα Κωχ… νοίκιασε τον ίσκιο μιας λεμονιάς κάπου στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου για να «ξαποσταίνει». Χαριτωμένες εμμονές που δεν μπορούν και δεν χρειάζεται να ξεπεράσουν τα όρια της γραφικότητας. Η αθηναϊκή ύπαιθρος υπάρχει μόνο στη φαντασία όσων νοσταλγούν το χωριό που δεν είχαν ποτέ. Γιατί, αν είχαν, δεν θα λαχταρούσαν την αστική προσομοίωσή του.