Εισαγωγές και εξαγωγές Ελλήνων

Δεκαετία του ’50. Φτώχεια και καταχνιά. Δειλά βήματα: ένα μπρος, δύο πίσω… Η Ελλάδα που επέμενε. Εξαγώγιμα προϊόντα: σταφίδα, λάδι, καπνά και ένδοξο παρελθόν. Το ποδόσφαιρο στις αλάνες αντρειεύει. Η γενιά του πολέμου – όσοι απέμειναν αρτιμελείς από τη γενιά του πολέμου – μαθαίνει μπάλα και διδάσκει πολιτισμό…

Δεκαετία του 2010. Κρίση και κατάθλιψη. Δειλά βήματα: δύο πίσω, ένα μπρος… Η Ελλάδα που επιμένει. Εξαγώγιμα προϊόντα: μηχανές επεξεργασίας πληροφοριών (19η θέση), σιτάρι σκληρό (34η θέση), μετρητές αερίων και υγρών (66η θέση), μετασχηματιστές (68η θέση), διόπτρες σκόπευσης (73η θέση), χάρτινα είδη υγιεινής (74η θέση), μήλα (79η θέση)… Και ποδοσφαιριστές! Η γενιά της κρίσης και του δήθεν, η γενιά του life style της Μυκόνου και του πλαστικού χρήματος έμαθε ποδόσφαιρο, κατέκτησε ένα Euro (!), έφτασε στις 16 καλύτερες του Μουντιάλ και εξάγει πλέον ποδοσφαιριστές ανά τον κόσμο και ένδοξο (ξεχασμένο) παρελθόν… Σε ρεπορτάζ της «ΟΜΑΔΑΣ» οι έλληνες ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται (μόνο) στα πέντε κορυφαία ευρωπαϊκά πρωταθλήματα είναι 17 και η θέση της Ελλάδας στη σχετική λίστα είναι 21η!

Και πού να ψάξεις τη λίστα εξαγωγών σε όλες τις ομάδες του κόσμου… Ακόμα και στη μακρινή Ινδία έχει φτάσει το ποδοσφαιρικό μας προϊόν και θεωρείται μάλιστα δημοφιλές.

Πρόχειρα έρχονται στη μνήμη οι σπάνιοι σαν τον ιβηρικό λύγκα (τότε) Γρηγόρης Αγανιάν και Γιώργος Σιδέρης. Ο πρώτος αγωνίστηκε στην Ελβετία, ο δεύτερος στο Βέλγιο. Ηταν οι σκαπανείς. Ακολούθησαν κι άλλοι…

Τη δεκαετία του ’80 όταν ο Νίκος Αναστόπουλος ύψωνε το ποδοσφαιρικό του ανάστημα έξω από τα σύνορα, γινόταν πρώτο θέμα στον ελληνικό αθλητικό Τύπο και τίτλος εξάστηλος στα γειτονικά έντυπα («Gigante del Avellino», ήταν ο τίτλος ιταλικής αθλητικής εφημερίδας). Σήμερα η μεταγραφή έλληνα ποδοσφαιριστή στο εξωτερικό έχει μια θέση μονόστηλου στις εφημερίδες και κάπου χαμηλά στα site.

Τι έχει συμβεί όμως; Ανέβηκε η ποιότητα των ελλήνων ποδοσφαιριστών, των συμμετεχόντων στο πρωτάθλημα της ανυποληψίας, της Παράγκας, των υπερφίαλων παραγόντων, των εθελοτυφλούντων διαιτητών, ή χαμήλωσε ο πήχης των ευρωπαϊκών – και όχι μόνο – πρωταθλημάτων ώστε να τρυπώσουν και οι μέτριοι; Ισως να συμβαίνει το δεύτερο. Σίγουρα όμως η Ελλάδα δεν έχει παραγάγει ακόμη προϊόντα βαριάς (ποδοσφαιρικής) βιομηχανίας τύπου Μέσι, Ρονάλντο, Φαν Πέρσι… Η ελληνική παραγωγή περιορίζεται στις… σταφίδες Μανωλάς, Παπασταθόπουλος, Τοροσίδης. Ας μη γελιόμαστε κι ας μην κομπάζουμε με τους αριθμούς και τις λίστες. Αλλωστε η Εθνική Ελλάδας πριν από το Μουντιάλ ήταν πάνω από την Ολλανδία, τη Γαλλία, το Μεξικό την Κόστα Ρίκα κ.λπ., κ.λπ. σε σχετικό πίνακα… Η προσφορά αυξάνει και τη ζήτηση και η αυξανόμενη ζήτηση φέρνει και τα μέτρια προϊόντα στην αγορά. Ετσι εξάγουμε κι εμείς ποδοσφαιριστές και «αφηρωισμένο» νεκρό παρελθόν…