[Στίγμα] Η ώρα της δικαίωσης

Είχα την ευτυχία χθες να συνομιλήσω με την Ντόρα, όχι τη μικρή εξερευνήτρια αλλά την άλλη, τη φίλη μου, «επί θεμάτων αμοιβαίου ενδιαφέροντος», όπως θα ανέφερε και κάθε ανακοινωθέν που σέβεται το όνομά του. Και αισθάνομαι την ανάγκη να σας καταστήσω κοινωνούς σε μέρος αυτής της συνομιλίας. Μιλήσαμε λοιπόν για πολλά και διάφορα, φυσικά και για την τραγωδία του προέδρου Γιώργου (Καρατζαφέρη).

– Σ’ αυτή την ιστορία, μου είπε, υπάρχει ένας άνθρωπος που δικαιώθηκε και πρέπει να του αναγνωριστεί.

– Ποιος παρακαλώ, να το κάνω τώρα αμέσως…

Το θυμόμουν. Η Ντόρα έχει δίκιο. Μόνο η Πιπιλή (και ο Κυριάκος, ο αδελφός της Ντόρας που επίσης είχε πει δυο λόγια) είχε αντιταχθεί στην επιστροφή του Γ. Καρατζαφέρη. Α, να τα λέμε αυτά…

Παραψεκάστηκαν

«Ψεκασμένος» φίλος μου από την Κρήτη (όπως, υποθέτω, έχει γίνει αντιληπτό, εγώ είμαι σαν τον Ασσο φίλτρο – έχω παντού μόνο φίλους), ο οποίος είναι έξαλλος με τον Νότη «ήμουν κάποτε και εγώ ΠΑΣΟΚ» Μαριά – για την ακρίβεια, τα έχει «πάρει» τρελά όταν τον ακούει να λέει ότι είναι ανεξάρτητος συνεργαζόμενος με τους ΑΝΕΛ -, μου τηλεφώνησε για να μου εκμυστηρευθεί τα εξής:

– Μα γιατί χάθηκαν; ρώτησα με προσποιητό ενδιαφέρον.

– Ε, θα το κάνατε και εσείς σε μέρα που δεν ενδεικνυόταν, μπορεί να έπαιζε ο ΟΦΗ ή ο Εργοτέλης, συνέχισα στον ίδιο τόνο.

– Κυριακή πρωί το κάναμε, μου είπε αγριεμένος. Και δεν μπόρεσε να μαζέψει ούτε 100 άτομα – 73 ήταν όλα κι όλα, μετρημένα…

Να μου το θυμηθείτε, αυτοί στο τέλος θα σφαχτούν. Περιμένετε και θα δείτε…

Πάνω στ’ άρμα

Το άλλο – πλην Μαριά – θέμα που αντιμετωπίζει ο πρόεδρος του κόμματος «Π. Καμμένος και Σία Ανεξάρτητοι Ελληνες» Π. Καμμένος είναι αυτό του πρώην εταίρου του Γιάννη Δημαρά, προέδρου του κόμματος Αρμα Πολιτών. Οπως μου είπαν, ο Δημαράς ειδοποίησε τον πρόεδρο ότι δεν μπορεί να παραστεί στο συνέδριο των ΑΝΕΛ του επόμενου Σαββατοκύριακου διότι, λέει, υπάρχει σύγκρουση ημερομηνιών.

Και εξήγησε ότι ακριβώς τις ίδιες ημερομηνίες πραγματοποιεί και αυτός προσυνεδριακές διαδικασίες στο δικό του κόμμα, πράγμα το οποίο μας αποδεικνύει ότι πρώτον το κόμμα Αρμα Πολιτών υπάρχει και ζει ανάμεσά μας και δεύτερον ότι όχι μόνον υπάρχει και ζει ανάμεσά μας, αλλά επιπλέον κάνει και συνέδριο, σε άγνωστη ημερομηνία, αλλά δεν θα το κάνουμε και θέμα αυτό τώρα, ε;

Διευρυμένες έννοιες

Ελαβα βιβλίο – ένα ακόμη – του πολυγραφότατου, οφείλω να ομολογήσω χωρίς τον παραμικρό ενδοιασμό, φίλου μου Βύρωνος, Μπάιρον για τους πολύ κοντινούς του, Πολύδωρα υπό τον τίτλο «Η τραγική Επιλογή του χάους». Δεν χρειάζεται να αναφέρω περισσότερα, ο τίτλος τα λέει όλα. Θα σταθώ στην αφιέρωση που με περισσή γενναιοφροσύνη μού κάνει: «Στον παλιόφιλο Γιώργο Παπαχρήστο που τιμά τα ηπειρωτικά γράμματα και τον δημόσιο λόγο, σαν άλλος Αθ. Ψαλίδας (βλ. «Εγχειρίδιον κατά του φθόνου») και Ιω. Βηλαράς, με πολλή εκτίμηση και αγάπη. Υπογραφή: Ενας εκ καταγωγής αντικαθεστωτικός»!

Να τα βλέπουν αυτά στον ΣΥΡΙΖΑ που έχουν αρχίσει τα πάρε – δώσε με κάτι γιαλαντζί αντικαθεστωτικούς τύπου Γιάννας και δεν καταλαβαίνουν ποιοι είναι οι πραγματικοί αντικαθεστωτικοί σε αυτό τον τόπο…

Το ντουέτο θα… τριτώσει;

Διάβασα με προφανή ικανοποίηση (δεν μπορώ να μην το παραδεχθώ, δεν μπορώ) ότι η Νέα Δημοκρατία όρισε τον αγαπημένο Προκόπη, Πάκη για όλους εμάς τους φίλους του, Παυλόπουλο υπεύθυνο για τη σύνταξη των προτάσεων του κόμματος για την αναθεώρηση του Συντάγματος.

Θέλω να ελπίζω ότι το ΠΑΣΟΚ θα απαντήσει με τον μόνο τρόπο που ενδείκνυται για την περίσταση: θα ανακοινώσει ότι τις δικές του προτάσεις θα τις συντάξει ο πρόεδρος Βαγγέλης!

Οπως γίνεται αντιληπτό εύκολα, προωθώ την πρόταση και αυτή την αναθεώρηση να τη φέρουν εις πέρας ο Πάκης με τον Βαγγελάκη για να ολοκληρωθούν οι συγκλονιστικές… επιτυχίες τους με την αναθεώρηση που ξεκίνησαν το 2001 και συνέχισαν το 2008.

Είναι, παιδί μου, όπως το κακό – πρέπει να… τριτώσει!

Αδιάκοπη ενημέρωση

Κόσμος και κοσμάκης παρακολούθησε για μήνες την πορεία της ανασκαφής στην Αμφίπολη και κρατούσε την ανάσα του ώς το τέλος για να πληροφορηθεί ποιος ήταν τελικά ο ένοικος του τάφου. Ενας πάντως ήθελε να τα μαθαίνει από πρώτο χέρι: πρόκειται για τον πρόεδρο Αντώνη ο οποίος είχε ζητήσει να τον ενημερώνουν, η γεν. γραμματέας του υπουργείου Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη και η φίλη μου η Αννα Παναγιωταρέα, αμέσως και για κάθε σημαντική εξέλιξη αναφορικά με την ανασκαφή. Και να τον διακόπτουν όπου και αν βρίσκεται.

Μπορώ να διαβεβαιώσω ότι αυτό έγινε ώς το τέλος της ανασκαφής. Και να σημειώσω ότι δεν ήταν λίγες οι φορές που ζητούσε εξαντλητικές λεπτομέρειες για το πώς και το γιατί του «μυστηρίου» του τάφου. Και είναι αυτός που έδωσε το τελικό «ΟΚ» για την παροχή στους ανασκαφείς κάθε βοήθειας ώστε αυτή να τελειώσει σύντομα και με κάθε μέτρο προστασίας του μνημείου…

Και σ’ άλλα με υγεία – αυτό μόνο θα πω επί του παρόντος…

Παίζουμε και
τον τουρισμό

Σε παράγοντα του ελληνικού τουρισμού, που γνωρίζει άριστα πώς λειτουργεί η αγορά, έπεσα πάνω χθες το πρωί στη γνωστή πλατεία (Κολωνακίου). Τον βρήκα ευτυχή που «η χρονιά θα ξεπεράσει τις προσδοκίες μας, μπορεί να φτάσουμε τους 25 εκατομμύρια τουρίστες τελικά σε σύνολο χρόνου», αλλά στη συνέχεια της κουβέντας έδειξε εξαιρετικά ανήσυχος για του χρόνου:

– Τι έχει το πολιτικό κλίμα;

Δήλωσα αδυναμία να ανταποκριθώ στο ερώτημα. Οπως μου εξήγησε εκείνος, πάντως, οι περισσότερες κρατήσεις για το καλοκαίρι γίνονται αυτό το δίμηνο. «Αν έχουμε τίποτε αναταραχές και στείλουν έξω το μήνυμα για πολιτική αβεβαιότητα στη χώρα, καταστραφήκαμε»…

Τέλεια! Και ο τουρισμός στο (προεκλογικό) παιχνίδι.

Βγαίνουν τα νούμερα;
Ο χαρακτήρας κρίσιμης διαπραγμάτευσης, ίσως από τις κρισιμότερες των τελευταίων ετών, που δίνει η κυβέρνηση  στην αναμενόμενη νέα αξιολόγηση από την τρόικα, απεικονίζει με τον καλύτερο τρόπο μια πραγματικότητα: ότι η ομηρεία της χώρας από τους δανειστές της, τους δίνει το δικαίωμα να απαιτούν συνεχώς την υλοποίηση μιας πολιτικής η οποία έχει αβέβαιο αποτέλεσμα.{ARX}
Πρόκειται για την πολιτική της διαρκούς λιτότητας, η οποία δεν οδηγεί πουθενά αλλού παρά μόνο στην περαιτέρω επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών και στην υποβίβαση βασικών παραμέτρων από τις οποίες εξαρτάται η ζωή τους – όπως η παιδεία, η υγεία, το κοινωνικό κράτος. Δεν έχει νόημα να αναφέρει κανείς τη γενική παραδοχή ότι «αυτή η πολιτική, των Μνημονίων, είναι μονόδρομος». Πράγματι στις δοσμένες συνθήκες και για την εποχή που επιβλήθηκε εκ των πραγμάτων, ήταν μονόδρομος. Αλλά έχουν περάσει ήδη τέσσερα χρόνια διαρκούς, σκληρής και χωρίς ανάσα λιτότητας, στη σχεδόν εξωπραγματική λογική τής μέσω αυτής της λιτότητας αντιμετώπισης της κρίσης.
Αλλά είναι προφανές ότι «τα νούμερα δεν βγαίνουν». Οχι μόνο τα μακροοικονομικά, αλλά και εκείνα που αφορούν την ίδια την κοινωνία. Με 1,6 εκατομμύρια ανέργους και εκατοντάδες χιλιάδες ψευδοεργαζομένους (εργαζομένους που δεν αμείβονται για τη δουλειά που κάνουν, παραμένουν απλήρωτοι) είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι η συνταγή που εφαρμόζεται δεν είναι απλώς σε λάθος κατεύθυνση, είναι εντελώς λάθος η ίδια. Και από την άλλη, υπάρχει και μια κυβέρνηση η οποία  προσπαθεί να πείσει τους πολίτες ότι να, όπου να ‘ναι, βγαίνουμε από αυτή τη λαίλαπα. Λυπάμαι που το λέω, αλλά αυτό μόνο στο μυαλό εκείνων που μας κυβερνούν υπάρχει. Πουθενά αλλού. Δεν βγαίνουμε από τη λαίλαπα γιατί πολύ απλά όταν έπρεπε να γίνουν πράγματα σε αυτή τη χώρα δεν έγιναν. Και όταν μας επιβλήθηκαν από τους δανειστές, πάλι δεν έγιναν. Και όταν φτάσαμε εκ των πραγμάτων στο αμήν, έγιναν πασαλείμματα, όπως πάντα. Και τώρα τρέχουμε πάλι και δεν φτάνουμε. Με την αγωνία αν θα περάσουμε τις νέες εξετάσεις της τρόικας. 
Αντί όλη η προσπάθεια να είναι επικεντρωμένη στο πώς θα κερδίσουμε από τους δανειστές τους όρους, τις προϋποθέσεις, αλλά και την αναγκαία χρηματοδότηση μιας ανάπτυξης που θα δώσει στους ανθρώπους δουλειά, και ένα κομμάτι από το επίπεδο διαβίωσης που έχασαν…