[Διαστάσεις] Οι ευθύνες του Γιούνκερ

Οι Αγγλοσάξονες ήταν πάντα εχθρικοί απέναντι στον Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ. Τον θεωρούσαν πολύ ευρωπαϊστή. Ο Μπλερ είχε καταφέρει να εμποδίσει την ανέλιξή του. Ο Κάμερον, πάλι, υπέστη στο θέμα αυτό τη μεγαλύτερή του ήττα. Ηρθε όμως η ώρα να πάρουν την εκδίκησή τους. Το πρακτορείο Bloomberg ζήτησε αυτή την εβδομάδα με ένα σκληρό κύριο άρθρο του την παραίτηση του προέδρου της Κομισιόν μετά τις αποκαλύψεις ότι βοήθησε εκατοντάδες πολυεθνικές εταιρείες να γλιτώσουν φόρους πολλών δισεκατομμυρίων όταν ήταν πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου. Το ίδιο ζητά, προφανώς για διαφορετικούς λόγους, η ομάδα της Αριστεράς στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Ο Γιούνκερ δεν κατηγορείται προσωπικά για καμιά παρανομία. Ως πρωθυπουργός, υπηρέτησε τα συμφέροντα της χώρας του. Το ίδιο έκαναν οι προκάτοχοί του, αλλά και οι ηγέτες χωρών όπως η Βρετανία, η Ιρλανδία, η Ολλανδία, η Εσθονία, η Κύπρος, η Αυστρία. Η φοροαποφυγή αποτελεί ένα τεράστιο πανευρωπαϊκό πρόβλημα, γνωστό εδώ και χρόνια, που πρέπει να λυθεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Η θυσία του πρώτου προέδρου της Κομισιόν που εξελέγη από τους πολίτες δεν θα ήταν τίποτα περισσότερο από μια συμβολική κίνηση. Και θα ενίσχυε τους έξαλλους αντιευρωπαϊστές.

Η καλύτερη και δικαιότερη λύση θα ήταν χωρίς αμφιβολία αυτό που ανέφερε χθες ο Αντρέα Μπονάνι στη «Ρεπούμπλικα»: να επιστρέψουν οι εταιρείες τους φόρους που απέφυγαν στις χώρες που έπρεπε να τους έχουν εισπράξει. Μόνο το Λουξεμβούργο υπολογίζεται ότι στερούσε από τα ταμεία των άλλων ευρωπαϊκών χωρών κάπου 1,4 τρισεκατομμύρια ευρώ τον χρόνο, σχεδόν πέντε φορές δηλαδή περισσότερα από τα 300 δισεκατομμύρια που έχει υποσχεθεί ο Γιούνκερ για την τόνωση της ευρωπαϊκής οικονομίας. Μια τέτοια λύση, όμως, είναι προφανώς μη ρεαλιστική. Αλλωστε, οι εμπλεκόμενες εταιρείες μπορούν πάντα να υποστηρίξουν ότι επένδυσαν τα χρήματα που κέρδισαν σε άλλους τομείς, τροφοδοτώντας έτσι την παγκόσμια οικονομία.

Ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, ακριβώς επειδή ηγείται 500 εκατομμυρίων Ευρωπαίων, έχει αυξημένες ευθύνες. Χθες έλυσε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για πρώτη φορά τη σιωπή του, αναλαμβάνοντας την πολιτική ευθύνη για όσα συνέβησαν. Τώρα πρέπει να εργαστεί για να μην ξανασυμβούν. Αλλά κάτι τέτοιο δεν αποτελεί βέβαια μόνο δική του υπόθεση.