Είναι όμορφο, είναι όμως σωστό;

^«Για τρέξιμο ή για βόλτα;» με ρώτησε ο πωλητής. Τον κοίταξα χαμογελαστή. Mα τι ερώτηση είναι αυτή, άνθρωπέ μου! «Για τρέξιμο! Προετοιμάζομαι για το πρώτο μου δεκάρι και θέλω να πάρω ένα πολύ καλό παπούτσι» απάντησα με φανερή περηφάνια. Οι προπονήσεις μου είχαν σοβαρέψει, τα παλιά μου ήθελαν αλλαγή, οπότε καιρός ήταν για λίγο πιο ψαγμένα παπούτσια, όπως αυτά που έβλεπα να φοράνε, πιο έμπειροι δρομείς.  

Η αλήθεια είναι ότι μέχρι τότε το πιο σοβαρό μου κριτήριο για την αγορά αθλητικών παπουτσιών ήταν – εντάξει, εκτός από την τιμή – να είναι πολύ στυλάτα, με ωραία χρώματα και φυσικά να σετάρονται όμορφα με τα κολάν, τις φόρμες και τα φανελάκια μου. Οταν λοιπόν ο πωλητής απομακρύνθηκε από κάτι πολύ τέλεια γκρι-φούξια με τρακτερωτή σόλα που είχα σταμπάρει, τον ακολούθησα με μισή καρδιά. «Αυτά;» του λέω δειλά δείχνοντάς τα. «Τρέχετε βουνό;», «Οχι, εχμμ… όχι ακόμη», «Αυτά είναι για ορεινό τρέξιμο, είναι trail». Στο βουνό χρειάζονται οι ενισχυμένες σόλες ντε, έπρεπε να το φανταστώ. «Ε μα ναι, φυσικά, trail» είπα και κατευθύνθηκα μαζί του προς τα άλλα ράφια με τα ετικετάκια «running». Εδώ είμαστε, σκέφτηκα. Ωωωω! Ηταν πολλά, σε διάφορα χρώματα και σχέδια. Είχα μπόλικες επιλογές. Ηδη μου είχαν γυαλίσει τρία ζευγάρια! Ο πωλητής με κοίταξε από πάνω μέχρι κάτω. «Αυτά εδώ είναι κατάλληλα για τον σωματότυπό σας» είπε και μου έδειξε μια σειρά. Και μετά άρχισαν οι ερωτήσεις: Τρέχετε σε διάδρομο; Σε στίβο; Πόσα χιλιόμετρα περίπου την εβδομάδα; Πώς είναι η καμάρα του ποδιού σας;

Αιφνιδιάστηκα, το ομολογώ. Toν κοίταξα λίγο παράξενα. Το κατάλαβε. «Η τεχνολογία έχει προχωρήσει πολύ στα δρομικά παπούτσια» μου εξήγησε, «και καλό θα ήταν να κάνετε και ένα πελματογράφημα για να δούμε το πάτημά σας. Ο τρόπος που πατάτε και η μορφολογία του πέλματος θα μας οδηγήσει στο σωστό παπούτσι για να αποφύγετε τραυματισμούς». Νόμιζα πως με δουλεύει, αλλά όχι. Τα εννοούσε όλα και με πήγε σε έναν ειδικό διάδρομο συνδεδεμένο με υπολογιστή. Να μην τα πολυλογώ, και πελματογράφημα έκανα, και καινούργια πράγματα έμαθα: ουδέτερος πρηνισμός ο δικός μου (υπάρχει υπερπρηνισμός και υποπρηνισμός, παρακαλώ), ενώ το βάρος και οι συνθήκες των προπονήσεων είναι επίσης καθοριστικά για την επιλογή αθλητικού παπουτσιού στις μέρες μας! Είχα κουραστεί και είχα μπερδευτεί επίσης. Α! Εν τω μεταξύ, είχα δει και τις τιμές των παπουτσιών και μου είχε φύγει ο αρχικός ενθουσιασμός…

Τέλος πάντων, ευτυχώς, το ένα από τα τρία ζευγάρια που μου άρεσαν εξαρχής τηρούσε τις προδιαγραφές για να με κάνει σούπερ δρομέα δέκα χιλιομέτρων. Και είχαν και φούξια κορδόνια! Του τα έδειξα. «Αυτά θα πάρω». «Να ρωτήσω κάτι ακόμη» μου λέει.  Αχ όχι πάλι… καλός, χρυσός αλλά θα του τα φέρω στο κεφάλι. «Τι νούμερο παπούτσι φοράτε;». Εντάξει. Τη γλίτωσε!