«Αν είχες ξεκινήσει 15 λεπτά νωρίτερα»

Ηξερα ότι o Μαραθώνιος είναι ένας αγώνας δύσκολος. Και νόμιζα ότι μπορεί να τον τρέξει μόνο κάποιος που είναι κανονικός αθλητής, με δελτίο σε σύλλογο και φυσικά με κανονικό προπονητή. Μου φαινόταν αδιανόητο το να βγει ένας φυσιολογικός άνθρωπος χωρίς λόγο να τρέξει. «Αν είχες ξεκινήσει 15 λεπτά νωρίτερα δεν θα χρειαζόταν να τρέχεις, θα πήγαινες περπατώντας» φώναζα πειράζοντας τους δρομείς που έβλεπα στον δρόμο. Την ίδια εποχή, εγώ ο «έξυπνος», έπαιρνα το ένα κιλό μετά το άλλο. Είχα βρει και τη λύση: δεν ζυγιζόμουν!

Σε μια παρέα γνώρισα τον Δημήτρη που έμελλε να γίνει ο μέντοράς μου στο τρέξιμο. «Την Κυριακή θα τρέξω στον Μαραθώνιο της Αθήνας» μου είπε μια μέρα. «Ωραία» του απαντώ. «Θα έρθουμε με την Αλεξάνδρα να σε δούμε». «Ελάτε στον Χολαργό, στο 35ο χλμ.» πρότεινε. «Λογικά θα βρίσκομαι εκεί κατά τις 12.30. Να έχεις μαζί σου και κάνα σοκολατάκι υγείας, ε; Θα είναι ό,τι πρέπει για μένα εκείνη την ώρα!». Πράγματι, πήγαμε. Και έπαθα χοντρή πλάκα. Νέοι, μεγάλοι, «αφράτοι», «στεγνοί», Ελληνες, ξένοι, όλοι ευτυχισμένοι δρομείς και ο καθένας να σου χαμογελά από ευχαρίστηση όταν του έλεγες «πάμε γερά».

Λίγους μήνες μετά, η Αλεξάνδρα έμεινε έγκυος. Τότε άρχισα να παρατηρώ μπαμπάδες και παιδιά. Περπατούσα στο Χαλάνδρι όταν είδα έναν σαραντάρη μπαμπά να κυνηγά τον γιο του που έκανε ποδήλατο. Ο μικρός δεν έπαιρνε από λόγια και ο μπαμπάς με καμιά τριανταριά παραπανίσια κιλά είχε γίνει κατακόκκινος σαν το παντζάρι τρέχοντας πίσω του. Δεν θα την έβγαζε καθαρή. Τότε ήταν που αποφάσισα ότι θέλω τα δικά μου παιδιά να έχουν τον πατέρα τους για όσο γίνεται περισσότερα χρόνια και ότι θα έκανα κάτι για να το καταφέρω αυτό. Η διαδρομή από το γραφείο έως το σπίτι ήταν δύο χιλιόμετρα. Την είχα μετρήσει με το αυτοκίνητο. Εβγαλα το τζιν, έβαλα φόρμα και αθλητικά  παπούτσια και άρχισα. Να τρέχω. Ποιος; Εγώ. Ακουσον άκουσον. Υστερα από… 19 λεπτά έφθασα στον προορισμό μου. Σκασμένος, αλλά ενθουσιασμένος. «Δημήτρη, έτρεξα! Τα κατάφερα!» του είπα στο τηλέφωνο λαχανιασμένος ακόμη. «Μπράβο ρε!» μου απάντησε. «Αντε, μπες στο Ιντερνετ. Σου στέλνω μερικά σάιτ για να διαβάσεις περισσότερα για το τρέξιμο».

Πέντε χρόνια μετά, μπορώ να κυνηγώ τα παιδιά μου στο πάρκο χωρίς να σκάω και έχω τρέξει ήδη τρεις Μαραθωνίους. Δεν είμαι κανένας ρέκορντμαν, αλλά έχω φτιάξει ένα σάιτ για να βοηθώ τους νέους δρομείς. ΟΚ, δεν τρέχω κάθε μέρα και κάνω και τις ατασθαλίες μου στο φαγητό. Αλλά με λιγότερες τύψεις. Ομως χάρη σε μένα, αρκετοί φίλοι και γνωστοί έχουν αρχίσει να τρέχουν. Πολύ περισσότεροι είναι εκείνοι που κι αν δεν τρέχουν οι ίδιοι, ενθαρρύνουν εκείνους που το κάνουν. Δεν τους δουλεύουν φωνάζοντας «αν είχες ξεκινήσει 15 λεπτά νωρίτερα…».