[Κραυγές και ψίθυροι] Ναφθαλίνες και κουφέτα

Δεν γνωρίζω αν είναι θεατρολογικά καταγεγραμμένος, πάντως στα περισσότερα μπουλβάρ, από τα κάμποσα που έχω δει, υπάρχει ένας ρόλος συνήθως μικρός, ανατρεπτικά καθοριστικός και εκκωφαντικά εντυπωσιακός. Μια ντάμα που σαν φρεγάδα μπαίνει  πλησίστια στη σκηνή για να μην κάνει τίποτε αλλά να προκαλέσει πολλά. Σε έναν αντίστοιχο ρόλο βλέπω τον τελευταίο καιρό την κυρία Γιάννα Αγγελοπούλου. Μόνο που η πολιτική σκηνή δεν είναι θεατρική. Ακόμη όμως και να ήταν, σε τέτοια εποχή το ρεπερτόριο δεν θα άντεχε μπουλβάρ.

Χωρίς πολιτικό λόγο, τουλάχιστον αρθρωμένο, πέραν μίας – δύο συνεντεύξεων που παραπέμπουν (για να παραμείνουμε στο σανίδι) στην «Επιστροφή της γηραιάς κυρίας», η κυρία Αγγελοπούλου έρχεται από το 2004, ένα κοντινό παρελθόν που μοιάζει όμως αποτρεπτικά μακρινό. Αναζητώντας λοιπόν την πολιτική βαρύτητα στις περιφορές των καλοραμμένων μοντέλων της και των ομολογουμένως εντυπωσιακά καλογυμνασμένων μηρών της στα γραφεία των πολιτικών αρχηγών, η μόνη βαρύτητα που (δεν) ανιχνεύω είναι αυτή που προκαλεί χαλάρωση της επιδερμίδας και την οποία η «κυρία 2004» έχει πατάξει κατά κράτος.

Δεν ξέρω πώς φαντάζονται την εξέλιξη του έργου οι αρχηγοί και πώς θα εντάξουν σε αυτήν τον ρόλο της σημαιοστολισμένης ντάμας. Αν πάντως το φινάλε έχει χάπι εντ και γάμο, φοβάμαι μήπως μέσα στις μπομπονιέρες αντί για κουφέτα υπάρχουν ναφθαλίνες. Υπό ειδικές συνθήκες, μοιάζουν αυτά τα δύο…