[Κραυγές και ψίθυροι] Οι σουσούδες της κρίσης

Τους πρώτους «μετά Καστελλόριζο» μήνες είχαν εξαφανιστεί. Ο τρόπος που φαντασιωνόμουν ότι διαχειρίζονταν την κρίση παρέπεμπε σε σπλάτερ. Να σκάβουν νύχτα λάκκους σε δρόμους με λεύκες και να θάβουν αφόρετες γόβες Jimmy Choo, πανάκριβα τσαντάκια, ρούχα, ήθη και συνήθειες με την ψευδεπίγραφη ούγια μιας ζωής που αποτιμώνταν σε ανελέητο shopping.

Μιλάω για τις ορδές των γυναικών που, ανεξαρτήτως οικογενειακού εισοδήματος, απάρτιζαν την ελαφρά ταξιαρχία του πάλαι ποτέ νεοελληνικού ευδαιμονισμού. Ωσπου διαπιστώνω ότι όχι μόνο έχουν επανακάμψει εδώ και καιρό αλλά με το θράσος της εξουσίας του αφρού ανέδειξαν μια κοσμική νεοελίτ με διαφορετικούς κώδικες αλλά με τα ίδια ακριβώς σουσούμια της προτέρας. Χαριτωμένες κατσαρίδες, επιβίωσαν της πυρηνικής οικονομικής καταστροφής, αφού πλασάρισαν την αναίδεια ως ευψυχία και προσχώρησαν στο αντίπαλον δέος.  

Κάπως έτσι οι νεοσουσούδες φρόντισαν καταρχάς για την πνευματική τους αναβάπτιση αντικαθιστώντας τα μπουζούκια με το θέατρο, όπου βέβαια θέλουν πάντα «πρώτη σειρά σκηνή» και μια δεύτερη θέση για την τσάντα τους. Με την ίδια έπαρση που κάποτε μιλούσαν για γκαρνταρόμπες σε τιμές διαμερίσματος, έχουν ξαμοληθεί τώρα στο κυνήγι των ευκαιριών και, βέβαια, πάντα αυτές ξέρουν τις καλύτερες. Υπερηφανεύονται για τη φτηνή μπλούζα τους αποσιωπώντας την τιμή της «γαρνιτούρας», ενώ με μνήμη χρυσόψαρου και αφέλεια πρώτης γυμνασίου αναφέρονται στους θεούς των μικρών πραγμάτων. Αντικατέστησαν τα ιδιωτικά μαθήματα εκλαϊκευμένης φιλοσοφίας με μαζικά σεμινάρια παραδοσιακής μαγειρικής, ψάχνουν για φτηνά εστιατόρια, κάνουν εξαντλητικά παζάρια στον πλαστικό χειρουργό τους και έχουν ξαναμοιράσει μεταξύ τους την τράπουλα των σχέσεων, αφού δεν θέλουν να θυμίζουν η μία στην άλλη το πρόσφατο – αλλά τόσο μακρινό – παρελθόν. Και βρίσκουν «πολύ συμπαθητικό παιδί» τον Τσίπρα.

Με εκνευρίζουν, αλλά κατά βάθος τις συμπαθώ για τον έστω επιφανειακό τρόπο με τον οποίον έκαναν την ανάγκη φιλοτιμία. Ειδικά όταν τους ξεφεύγει το λανγκάζ της παλαιάς εποχής, όπως άκουσα μία να λέει στον περιπτερά (για ένα πακέτο τσιγάρα και ένα κουτάκι τσίχλες) αντί «τι σας χρωστάω;», «λογαριασμό παρακαλώ!». Και τις φαντάζομαι, ως λαίδες Μάκβεθ να τριγυρνάν χαράματα στα σπίτια τους, φορώντας στα κρυφά τα Versace vintage τους.