[Διαστάσεις] Η δύναμη του αυτονόητου

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να κάνει κάποιος την ανασκόπηση μιας εβδομάδας. Ολοι είναι σε ένα μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό αυθαίρετοι. Γνωρίζοντας λοιπόν αυτή την παράμετρο, θα αφήσω απ’ έξω το μέλλον του Μνημονίου, την κρίση στην Κύπρο, τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ και τις αποκαλύψεις για το Λουξεμβούργο, προκειμένου να επικεντρωθώ σε δύο γεγονότα.

Το ένα είναι η υπόθεση Στύλιου. Οταν πρωτοδιάβασα την είδηση, σκέφτηκα πως αν ήταν έξυπνος ο Σαμαράς θα έπρεπε να αποπέμψει τον υφυπουργό Παιδείας «χθες». Καλαμπούρια και τσαμπουκάδες για ένα επεισόδιο που έχει σφραγίσει τη σύγχρονη ελληνική Ιστορία και που – δυστυχώς – εκτόξευσε τη δημοτικότητα της Χρυσής Αυγής στα ύψη είναι ανεπίτρεπτα. Ιδίως στον χώρο της Βουλής. Ιδίως εναντίον του ίδιου του θύματος εκείνου του επεισοδίου. Ο Πρωθυπουργός θα μπορούσε να αρχίσει τα μισόλογα και τις δικαιολογίες, να μιλήσει για την απειρία του Στύλιου και το προκλητικό ύφος της Κανέλλη, να περάσει στην επίθεση γνωρίζοντας ότι πολλές φορές – αλλά όχι πάντα – είναι η καλύτερη άμυνα. Μπορούσε δηλαδή να ακολουθήσει τη «συνταγή Μπαλτάκου», δεν θα ήταν η πρώτη φορά. Προς τιμήν του, δεν το έκανε, αλλά ζήτησε αμέσως την παραίτηση του υφυπουργού. Αν συμπεριφέρονταν συχνότερα έτσι οι πολιτικοί ηγέτες σ’ αυτή τη χώρα, αν έκαναν δηλαδή το αυτονόητο, η αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος δεν θα είχε κατακρημνιστεί.

Το δεύτερο μεγάλο γεγονός της εβδομάδας είναι η επίθεση εναντίον της «Athens Voice». Η Αναρχική Ομάδα Αντικαπιταλιστικής Δράσης που ανέλαβε την ευθύνη κατηγόρησε την εφημερίδα ότι «συμμετέχει στην καθεστωτική προπαγάνδα για την κατάργηση της κυριακάτικης αργίας, για την επιβολή νυχτερινής εργασίας στα εμπορικά καταστήματα (Λευκές Νύχτες), γενικότερα για την αγιοποίηση της ελεύθερης αγοράς που εξοντώνει τους εκμεταλλευόμενους». Τα επεισόδια που έγιναν την περασμένη Κυριακή έξω από πολυκαταστήματα, όπου καταναλωτές συνεπλάκησαν με διαδηλωτές και διαδηλωτές με τις δυνάμεις της τάξης, μετεξελίχθηκαν έτσι την Πέμπτη σε μια τρομοκρατική επίθεση. Θα έχει άραγε η δεύτερη μορφή δράσης μεγαλύτερη επιτυχία από την πρώτη; Δύσκολο. Οχι μόνο επειδή ο Γεωργελές και οι συνεργάτες του δεν μασάνε. Αλλά και επειδή πρωτοβουλίες όπως το άνοιγμα των καταστημάτων ορισμένες Κυριακές ή οι Λευκές Νύχτες έχουν πάψει να αποτελούν ταμπού και η δημοτικότητά τους αυξάνεται.

Ολα τα κόμματα καταδίκασαν φυσικά αυτή την επίθεση (ίσως να μην υπάρχει τίποτα πιο βαρετό από τη σύνταξη τέτοιων ανακοινώσεων), ενώ ο υπουργός Πολιτισμού επισκέφθηκε χθες τα γραφεία της εφημερίδας και ζήτησε σε μια συμβολική κίνηση να γίνει συνδρομητής. Αλλά αυτά δεν φτάνουν. Μερικά από τα κόμματα τα οποία διαρρηγνύουν σήμερα τα ιμάτιά τους για τη βία που στρέφεται εναντίον της ελεύθερης έκφρασης δικαιολογούν σε άλλες περιπτώσεις τη βία που στρέφεται εναντίον των Μνημονίων και των «υπηρετών» τους. Χρόνια τώρα ακούμε τη βία να χωρίζεται σε δεξιά και αριστερή, νόμιμη και παράνομη, δικαιολογημένη και αδικαιολόγητη, μνημονιακή και αντιμνημονιακή. Αλλά σε μια δημοκρατία, τέτοιοι διαχωρισμοί είναι παραπλανητικοί και επικίνδυνοι.

Αυτονόητο, όπως και η αποπομπή του υβριστή υφυπουργού.