Μια σκοτεινη σταχτοπουτα

Η Σταχτοπούτα είναι πλούσια. Παραμύθι τέλος. Πάμε όμως από την αρχή, για να μην μπερδευτείτε. Μια φορά κι έναν καιρό η Σταχτοπούτα ήταν φραγκάτη. Μια χαρακτηριστική εκπρόσωπος της μπουρζουαζίας. Μια στιγμή, δεν τελειώσαμε. Η Σταχτοπούτα δεν είναι πρωταγωνίστρια (κι ο πρίγκιπας σχεδόν κομπάρσος είναι). Τα φώτα όλα είναι στραμμένα στον υπηρέτη της. Που νομίζει ότι είναι ωραίος, καρδιοκατακτητής και πλούσιος προσπαθώντας να… παραμυθιάσει και τους γύρω του ότι αυτή ακριβώς είναι η πραγματικότητα.

Πίσω στο 1904 το μυαλό της 83 ετών Πολίν Βιαρντό αίφνης πήρε ανάποδες. Εκατσε κι έγραψε μια όπερα δωματίου αποδομώντας τη Σταχτοπούτα έτσι όπως την έχει επιβάλει η παραμυθένια προπαγάνδα. Η οπερατική «Cendrillion» (Σταχτοπούτα) της, σκοτεινή, ενήλικη, γεμάτη χιούμορ, είναι μια παρωδία του μύθου και ενταγμένη χρονικά στο γύρισμα του προηγούμενου αιώνα, σηματοδοτώντας το τέλος μιας εποχής και την απαρχή μιας καινούργιας.

Η αστική τάξη της Γαλλίας την εποχή εκείνη, παρά τις αλλαγές που συντελούνται τότε, επιμένει στη νιρβάνα της. Η ανατρεπτική ματιά της Βιαρντό στην παραμυθένια ιστορία είναι βούτυρο στο ψωμί του σκηνοθέτη Θέμελη Γλυνάτση, ο οποίος με ζωντανά «εργαλεία» τα μέλη της ομάδας λυρικού θεάτρου Ραφή μετουσιώνει σε θεατρική πράξη την «παραμυθένια ζωή» της εύπορης Σταχτοπούτας στη σκηνή του θεάτρου Skrow. «Το έργο απογυμνώνει την ξιπασιά της αστικής τάξης της εποχής» σημειώνει ο σκηνοθέτης. Με την αιρετική προσέγγιση του έργου σχολιάζει «τη βαθιά νωθρότητα της αστικής τάξης, η οποία για να την ξεπεράσει επιμένει να αγοράζει και να καταναλώνει όλο και περισσότερα. Μια ακόρεστη νωθρότητα. Η υπερκατανάλωση καταστρέφει τον οργανισμό, ο οποίος όμως δεν σταματά να πεινά» λέει με νόημα ο Γλυνάτσης.