[Διαστάσεις] Ας αποτύχουν καλύτερα

Εχω μια αδυναμία: είμαι συνήθως με τους χαμένους. Ισως γι’ αυτό να είμαι και Παναθηναϊκός. Με εκφράζει απόλυτα ο ορισμός του Μπέκετ για τη ζωή: «Προσπάθησες. Απέτυχες. Δεν πειράζει. Να προσπαθήσεις ξανά. Να αποτύχεις ξανά. Να αποτύχεις καλύτερα». Είμαι με τον Ομπάμα και με τον Ολάντ.

Ο αμερικανός πρόεδρος είναι ο μεγάλος χαμένος των ενδιάμεσων εκλογών. Γιατί; Επειδή είναι αναποφάσιστος. Επειδή δεν είναι doer, όπως ο προκάτοχός του, αλλά thinker. Επρεπε, ας πούμε, να αποφασίσει τι θα κάνει με το εγκληματικό καθεστώς του Ασαντ στη Συρία. Οι μισοί τού έλεγαν «λιώσ’ τους!». Οι άλλοι μισοί του έλεγαν «μην τολμήσεις!» Τελικά απευθύνθηκε στο κοινό. Και αποκτήσαμε το Ισλαμικό Κράτος.

Δεν έχει σημασία αν ο Ομπάμα έδωσε μάχη για να περάσει μια, έστω και κουτσουρεμένη, μεταρρύθμιση στον χώρο της υγείας. Δεν του αναγνωρίζεται ότι, αντίθετα με τους Ευρωπαίους, έλαβε αποτελεσματικά μέτρα για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης. Επρεπε να τιμωρηθεί επειδή είναι μαύρος, διανοούμενος και το μεσαίο όνομά του είναι Χουσεΐν. Οπως είπε ο Πολ Οστερ στην Αθήνα, «το 40% των Αμερικανών είναι θεότρελο. Εκαναν και κάνουν ό,τι μπορούν για να τον σκοτώσουν χωρίς να πατήσουν σκανδάλη».

Ο γάλλος πρόεδρος θα κάνει απόψε στη γαλλική τηλεόραση τη νιοστή προσπάθειά του για επανεκκίνηση. Αλλά οι Γάλλοι δεν τον πιστεύουν πια. Θέλουν να βελτιωθεί η οικονομική κατάσταση χωρίς να κάνουν οποιαδήποτε θυσία. Θέλουν να βρεθεί ένας μαγικός τρόπος για να μειωθούν ταυτοχρόνως η ανεργία, το χρέος και το έλλειμμα – και θεωρούν καταλληλότερο άνθρωπο να το κάνει τη Μαρίν Λεπέν!

Οχι πως ο Ολάντ δεν έκανε λάθη. Το μεγαλύτερο ήταν ότι φοβήθηκε να πει από την αρχή στους συμπατριώτες του την ωμή αλήθεια. Ποτέ όμως δεν είναι αργά. Ως φανατικός ποδοσφαιρόφιλος, γνωρίζει ότι ένας αγώνας τελειώνει όταν ο διαιτητής σφυρίζει τη λήξη. Ας αποτύχει. Αλλά ας φροντίσει τουλάχιστον να αποτύχει καλύτερα.

Στο κάτω κάτω, και η Γιουβέντους βρέθηκε να χάνει από τον Ολυμπιακό αλλά δεν το έβαλε κάτω.