[Eμπιστευτικά] Το ακροατήριο
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Αν το τεκμήριο επιτυχίας στη σημερινή Ελλάδα είναι πόσο σε βρίζει η «Αυγή», τότε ο Σταύρος Θεοδωράκης και Το Ποτάμι μάλλον πρέπει να πηγαίνουν από το καλό στο καλύτερο. Δεν περνά ημέρα χωρίς να υποστούν το υβρεολόγιο του ΣΥΡΙΖΑ και των φίλων του.
Κι όσοι εξακολουθούν να αμφισβητούν το πολιτικό αισθητήριο της «Αυγής», δεν έχουν παρά να ρίξουν μια ματιά στις δημοσκοπήσεις: είναι προφανές ότι ο Θεοδωράκης έχει βρει ένα ακροατήριο.
Δεν θα αξιολογήσω, ούτε θα εξηγήσω το ακροατήριο αυτό.
Μπορώ όμως να συμπεράνω ότι η ύπαρξή του πιστοποιεί πως κάποιοι στην Ελλάδα αρέσκονται σε έναν αφανάτιστο, αδογμάτιστο και ίσως ατυπικό πολιτικό λόγο. Σε μια ρητορική που δεν εμπίπτει στις παραδοσιακές νόρμες του «δεξιού» και του «αριστερού».
Είναι καλό; Είναι κακό; Αναλόγως πώς το βλέπει και το κρίνει ο καθένας. Αλλά η ύπαρξη αυτού του κοινού και η πολιτική ζήτηση που διατυπώνει μάλλον εμπλουτίζουν παρά αφυδατώνουν τη δημοκρατία μας.
Κατά μια έννοια δηλαδή Το Ποτάμι παρουσιάζει λιγότερο ενδιαφέρον από το ακροατήριό του.
Ακούω ασφαλώς και τα αντίθετα επιχειρήματα. Οτι, ας πούμε, το ατυπικό μπορεί εύκολα να εξελιχτεί σε απολιτικό. Αλλά ακόμη κι αν είναι έτσι, τίποτα δεν δικαιολογεί την οξύτητα και την εμπάθεια. Από πότε η έλλειψη πολιτικότητας εμπίπτει στον ποινικό κώδικα;
Για να είμαι ειλικρινής, έχω την αίσθηση ότι το φαινόμενο είναι διαχρονικό και ξεπερνάει Το Ποτάμι ή τον επικεφαλής του.
Στη χώρα τού «άσπρο – μαύρο» και των «αιώνιων αντιπάλων», κάθε απόχρωση καθίσταται εξ ορισμού δόλια και ύποπτη. Από εκεί και πέρα, τη σκυτάλη παίρνει ο βρωμιάρης με το πηλοφόρι!..
Ως εκ τούτου, το πρόβλημα δεν είναι ο Θεοδωράκης, ούτε ο Χατζιδάκις.
Το πρόβλημα είναι πώς διαλεγόμαστε, πώς συνομιλούμε, πώς πολιτευόμαστε σε αυτόν τον τόπο.
Το πρόβλημα δεν είναι ούτε η πολιτική ούτε η ιδεολογία ούτε καν οι σκοπιμότητες των μεν και των δε.
Το πρόβλημα είναι ο πολιτισμός και η στοιχειώδης δημοκρατική αγωγή όσων μετέχουν στη δημόσια πολιτική αντιπαράθεση.
Η οποία σε μια δημοκρατία οφείλει να εξελίσσεται μεταξύ αντιπάλων, όχι μεταξύ εχθρών. Και η οποία αποβλέπει στη δημοκρατική επικράτηση της μιας ή της άλλης άποψης, όχι στην εξόντωση κάποιου μισητού αλλόδοξου.
Γι’ αυτό η ύπαρξη ενός πολιτικού ακροατηρίου αφανάτιστου, ήπιου και ανοιχτού ωφελεί τη δημοκρατία μας πολύ περισσότερο από διάφορα ακροατήρια βασιβουζούκων που ξεχειλίζουν εμπάθεια, βεβαιότητες και υστερία.
Χωρίς τους πρώτους δεν θα μπορούσαμε να ζήσουμε. Χωρίς τους δεύτερους τα πράγματα θα ήταν πολύ καλύτερα.
Google news
