[Κραυγές και ψίθυροι] Πόσο ψηλά είναι το ψηλά

Τώρα που ο κουρνιαχτός από το εμβατήριο του ΕΑΜ στο Χαλάνδρι καταλάγιασε, να κλείσω έναν τελευταίο λογαριασμό με τον φετινό εορτασμό της εθνικής επετείου. Στον απόηχο του μένους για την ανάκρουση της «Κατιούσα», φτάνει στα αφτιά μου ο ήχος από τις χαμηλές πτήσεις και τα «οχτάρια» του μαχητικού στη Θεσσαλονίκη. Τα έκανε, λέει, ο πιλότος για «να σηκώσουμε ψηλά το κεφάλι», το οποίο έχουμε σκυμμένο λόγω κρίσης.

Καταρχάς οι άνθρωποι δεν σκύβουν το κεφάλι όταν έχουν προβλήματα αλλά, κυρίως, όταν ντρέπονται. Ακόμη κι αν ντρεπόμουν λοιπόν για το χάλι μου (ή το χάλι της χώρας), δεν καταλαβαίνω γιατί οι μπραβούρες της πολεμικής αρετής των Ελλήνων θα απέσειαν την ντροπή. Την τελευταία φορά που παρακολούθησα κάτι ανάλογο ήταν χούντα, πήγαμε υποχρεωτικά σύσσωμη η τάξη του δημοτικού κι εγώ γύρισα σπίτι κλαίγοντας γιατί είχα φοβηθεί τα βουμ, βουμ!.. Γιατί λοιπόν να εκστασιαστώ; Επειδή ναι μεν δεν έχουμε λεφτά, αλλά αν μας επιτεθούν οι οχτροί θα τους κάνουμε αεροπλανικά και θα σκιαχτούν; Ελιά, ελιά και πτήσεις χαμηλά; Ή μήπως η μαγκιά σε δημόσια θέα, έστω και με στρατιωτική εκπαίδευση, δεν είναι το χαρακτηριστικό μας που συχνά μας εξορίζει στην «εθνική μας μοναξιά»;

Το σύνθημα «Ψηλά το κεφάλι» είναι πολύ φαρδύ και μπάζει. Και όπως μου έλεγε ο πατέρας μου, το θέμα δεν είναι να φτάσουμε ψηλά, αλλά να φτάσουμε βαθιά. Κι ας ήταν στρατιωτικός…