Η σύγχυσή τους σε κάνει και σαστίζεις

Παρατηρεί κανείς ότι τα θέματα που κυριαρχούν στην προεκλογική ατζέντα, εσωτερικά και εξωτερικά, συσχετίζονται μεταξύ τους. Και όταν οι πολίτες, Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικανοί, μιλούν – χωρίς πάθος είναι η αλήθεια – για τις εκλογές και ξεδιπλώνουν την επιχειρηματολογία τους δείχνουν μια σύγχυση που σε κάνει και σαστίζεις. Κατηγορούν την κυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμα για ατολμία στα διεθνή μέτωπα, στάση που όπως λένε πλήττει το κύρος της υπερδύναμης, για να απαιτήσουν στην επόμενη αποστροφή του λόγου τους από την ίδια κυβέρνηση να σταματήσει να διασπαθίζει τα χρήματα των φορολογουμένων για προβλήματα άλλων και «να ασχοληθεί επιτέλους με τα δικά μας προβλήματα». Ζητούν από την κυβέρνηση να θέσει ως πρώτη προτεραιότητα την εθνική ασφάλεια, την οποία θεωρούν αδιαπραγμάτευτη, για να την κατηγορήσουν λίγα δευτερόλεπτα αργότερα ότι αναλαμβάνει ευθύνες που δεν της αναλογούν και αρχίζει πολέμους που δεν μπορεί να τελειώσει. Δεν θέλουν η χώρα τους να απομονωθεί από τον υπόλοιπο κόσμο λόγω του Εμπολα, ούτε να ληφθούν δραστικότερα μέτρα στα αεροδρόμια που θα κάνουν τη ζωή τους πιο δύσκολη. Θεωρούν όμως αυτονόητη υποχρέωση της κυβέρνησης να μην αφήσει να υπάρξουν και άλλα κρούσματα εντός των συνόρων. Μιλούν με δυσπιστία για το Obamacare, αλλά δεν θέλουν σε καμία περίπτωση να αλλάξει τώρα που το συνήθισαν. Ανησυχούν για τα αυξημένα κρούσματα βίας με όπλα στα σχολεία, αλλά παρατηρεί κανείς ότι αρκετοί υποψήφιοι που τάσσονται υπέρ της οπλοκατοχής έχουν μεγαλύτερη απήχηση στο εκλογικό σώμα. Οργίζονται, ως πολίτες της «σπουδαιότερης δημοκρατίας στον κόσμο», για την ακραία αντίδραση της αστυνομίας και του στρατού στο Μιζούρι, θεωρούν αυτονόητη την κοινωνική δικαιοσύνη και υποχρέωση του συστήματος την ενσωμάτωση των περιθωριοποιημένων κοινωνικών ομάδων και των μεταναστών. Την ίδια στιγμή όμως αυτοαναιρούνται, καθώς δεν έχουν πρόβλημα να αφήσουν για αργότερα τη μεταρρύθμιση της παρωχημένης μεταναστευτικής νομοθεσίας, η οποία θα είχε πολλαπλά οφέλη και για την οικονομία.