Η άγνωστη τάξη του ’94 και η μάχη με την κρίση

Η Τρίτη 9 Σεπτεμβρίου ήταν σημαντική ημέρα για μια ολόκληρη γενιά ποδοσφαιριστών. Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι μια «φουρνιά της κρίσης» ενηλικιώθηκε και πήρε δρόμο για άλλες (αθλητικές) πολιτείες.

Παίκτες όπως ο Μπουγαΐδης και ο Λαγός, ο Βέλλιος και ο Μπουχαλάκης, έκλεισαν πίσω τους την πόρτα των Ελπίδων και ευελπιστούν να ενταχθούν (σταδιακά, έστω) στο ευρύτερο ρόστερ της Εθνικής Ανδρών.

ΣΩΣΤΗ ΣΥΝΤΑΓΗ. Πρόκειται για παιδιά που ξεπήδησαν κυρίως μέσα από τους αγώνες των πρωταθλημάτων υποδομής, μια ολόσωστη πρωτοβουλία της Σούπερ Λίγκας, που βοηθά στην εξέλιξη των ταλέντων. Μια γενιά που περιλαμβάνει παίκτες όπως είναι και οι Λυκογιάννης, Κουρμπέλης, Διαμαντάκος, ενώ η αμέσως προηγούμενοι είναι (μεταξύ άλλων) οι Ταχτσίδης, Βλαχοδήμος, Μάνταλος, Ανάκογλου και Βασιλείου.

Και κάπου εδώ υφίσταται κενό! Τι πάει να πει αυτό; Στην κρίση που βιώνουμε οι ομάδες έριξαν στα βαθιά όλα τα καλά τους νεαρά στελέχη και η απύθμενη ζήτηση για ακατέργαστα διαμάντια έφερε έλλειμμα νέων ποδοσφαιριστών που να έχουν γεννηθεί από το ’94 και μετά. Γιατί όλοι οι ανωτέρω δεν έχουν δικαίωμα να αγωνιστούν περισσότερο με τις Ελπίδες, ενώ ακόμη ακόμη και οι «94άρηδες» Καπίνο και Μαυρίας βρίσκονται στις επιλογές του Ρανιέρι για τη μεγάλη Εθνική.

Τι μέλλει γενέσθαι; Μια ματιά στις κλήσεις του απόλυτα επιτυχημένου τεχνικού των Ελπίδων Κώστα Τσάνα αποδεικνύει το «πρόβλημα» ή, αν προτιμάτε, την ένδεια στο έμψυχο δυναμικό. Ηδη πρέπει να ξεμυτίσουν από το αβγό τους παιδιά που έχουν λίγο χρόνο συμμετοχής ή μετέχουν στις διοργανώσεις των μικρών. Ο Χουτεσιώτης και ο Βούρος από τον Ολυμπιακό. Ο Ποζατζίδης του ΠΑΟΚ. Ο Μπάρκας, γκολκίπερ-ταλεντάρα, στο Περιστέρι. Ο «εξαφανισμένος» Ρισβάνης του ΠΑΟ, ο Δώνης και ο Χουχούμης, ίσως ο μοναδικός ατόφιος αριστερός μπακ-χαφ αυτής της «αγωνιστικής παρτίδας».

Ή οι δανεικοί Πράσινοι που παίζουν στη Νίκη, ο Μουζακίτης και ο Γιαννιτσάνης. Κάπως έτσι φτάνουμε στους άγνωστους Χ: τον Λεονάρντο, έναν παίκτη του Εργοτέλη που παίζει σιγά σιγά στην Κρήτη και αρέσει με τις δυνατότητές του. Τον Μάγκα που ασφαλώς δικαιούται παραπάνω χρόνο συμμετοχής στον Λεβαδειακό. Τους δύο Παπουτσογιαννόπουλους, της Νίκης και του Παναιτωλικού.

ΘΕΛΕΙ ΧΡΟΝΟ. Αλλά με δεδομένο ότι υπάρχει δυστοκία να βρεθούν παιδιά γεννημένα από το ’94 και μετά, οι αρμόδιοι κοιτούν και στη Β’ Εθνική, με χαρακτηριστική την περίπτωση του Καντούτση (Φωκικός).

Συμπέρασμα: η νέα γενιά του ελληνικού ποδοσφαίρου είναι άγνωστη και θέλει τον χρόνο της. Γιατί το δωμάτιο γέμισε με «παιδιά της κρίσης» και μολονότι την πόρτα χτυπούν οι επόμενοι, αμφίβολο είναι πότε θα αγωνιστούν. Η τρίτη φουρνιά είναι προ των πυλών και περιμένει τη δική της ευκαιρία!