[Κραυγές και ψίθυροι] Λαϊκισμός και like-ισμός

Από το 2010 που ο Βίκτορ Ορμπάν βρίσκεται στην εξουσία οι Ούγγροι έχουν κατέβει πολλές φορές στους δρόμους για να διαδηλώσουν ενάντια στα αντιλαϊκά μέτρα της κυβέρνησής του. Η μεγαλύτερη κινητοποίηση όμως έγινε πριν από τρεις ημέρες, όταν 100.000 πολίτες διαμαρτυρήθηκαν όχι γιατί απειλούνταν το πενιχρότατο εισόδημά τους αλλά για τη φορολόγηση του Ιντερνετ.

Πιο απαραίτητο απ’ το ψωμί το Διαδίκτυο; Ετσι φαίνεται! Ειδικά τα σόσιαλ μίντια, και για άλλους λόγους πέραν της πληροφόρησης. Και επειδή μεγάλη βαβούρα έγινε τελευταία στα καθ’ ημάς για ακραίες φεϊσμπουκικές συμπεριφορές και εκφορές λόγου, θεωρώ αφελές να ερμηνεύουμε με όρους πραγματικής ζωής αυτή τη Χώρα των Θαυμάτων. Εδώ οι Αλίκες και οι λαγοί κυκλοφορούν φορώντας ό,τι ρούχα να ‘ναι ή και γυμνοί. Υποδυόμενοι αυτό που θα ήθελαν ή δεν θα ήθελαν να είναι. Πρόσφορη περιοχή για να ξεπεζέψουν προσωρινά το άχθος του αστικού πολιτισμού που την επομένη θα ξαναζωστούν. Ή για να φλερτάρουν στο Ινμποξ ενώ κάνουν γαργάρες με μολόχα. Εδώ, οι κορόνες της Ραχήλ και του Αδωνη άντε  να προσβάλουν τους εαυτούς τους, όχι το Κοινοβούλιο. Γιατί τα σόσιαλ μίντια δεν είναι ούτε καν ο διαθλαστικός καθρέφτης της πραγματικότητας. Είναι το νταρκ ρουμ και το εξομολογητήριό της. Εδώ ο λαϊκισμός γίνεται like-ισμός. Αν δεν υπήρχε, μπορεί και να δίναμε ο ένας στον άλλον σφαλιάρες στον δρόμο.